Vier wedstrijden, vier overwinningen. De Nederlandse hockeysters zijn uitstekend begonnen aan het eindtoernooi in Amsterdam. Voor Pien Sanders is het inmiddels de twaalfde keer dat ze op een dergelijk podium staat. Toch probeert de ervaren, aanvallende verdediger het bijzondere van spelen voor eigen publiek niet uit het oog te verliezen.

Want hoe vanzelfsprekend het misschien begint te voelen om met Oranje op een groot toernooi te staan, normaal is het allerminst, benadrukt Sanders. “Het is niet normaal dat ik voor de twaalfde keer op een eindtoernooi sta, dat ik in zo’n supermooi stadion in Amsterdam mag spelen en dat er zoveel mensen naar ons komen kijken.”

Dat besef probeert ze bewust vast te houden. De topsporter in Sanders is immers geneigd om vooral vooruit te kijken. Naar de volgende wedstrijd, naar het rendement, naar de dingen die beter kunnen. “Je bent heel snel alleen maar bezig met het resultaat. Of je zelf wel goed genoeg presteert, of je team genoeg levert en wat er allemaal beter kan.”

Dominant, maar nog niet perfect
De resultaten geven voorlopig weinig aanleiding tot zorgen. Oranje won alle vier de wedstrijden en staat daarmee op twaalf punten. Het maximale aantal, weet ook Sanders. Toch betekent dat niet dat de ploeg tevreden achterover kan leunen. Juist in de analyse na iedere wedstrijd wordt gezocht naar verbetering. “Ik denk dat je vier wedstrijden lang ziet dat wij domineren. Dat moeten we als Nederland ook doen. Maar je moet het ook nog wel iedere keer laten zien.”

Een van de punten waarop Oranje nog stappen kan zetten, is het rendement. De Nederlandse ploeg creëert kansen, maar zou daar vaker veldgoals uit willen halen. Sanders maakt zich daar echter niet overdreven druk om. Corners zijn immers ook een wapen.

“Wij willen zelf natuurlijk ook veldgoals maken en daar doen we hard ons best voor. De ene keer vallen de corners en de andere keer maak je in een toernooi superveel veldgoals. Wat ik gewoon heel belangrijk vind, is dat we elke pot winnen. Het maakt mij echt niet uit of het uit een veldgoal is of een cornergoal.”

Genieten van Amsterdam
Voor Sanders is dit bovendien een bijzonder eindtoernooi. Niet alleen vanwege haar enorme ervaring, maar ook omdat het alweer haar derde grote toernooi op Nederlandse bodem is. Een ervaring die volgens haar juist door die vertrouwdheid makkelijk zijn glans kan verliezen.

Daarom probeert ze zichzelf eraan te herinneren hoe bijzonder de omstandigheden zijn. Een vol stadion, duizenden supporters en spelen voor eigen publiek: het zijn momenten waarvan ze wil blijven genieten.

Dat lukt niet vanzelf. De prestatiedruk is groot en als ervaren speelster kijkt Sanders voortdurend naar wat beter kan. Maar juist daarom is het belangrijk om af en toe uit te zoomen. Twaalf eindtoernooien zijn geen vanzelfsprekendheid.

Nieuwe generatie dient zich aan
Terwijl Sanders inmiddels tot de ervaren kern van Oranje behoort, dient de volgende generatie zich nadrukkelijk aan. Verschillende jonge speelsters maakten tijdens het toernooi hun opwachting en volgens Sanders zorgt dat voor frisse energie binnen de groep. “Je ziet die ogen van die meiden echt glunderen als ze het veld in komen. En je ziet ook een bepaalde onbevangenheid. Dat is superlekker om te zien.”

De jonge internationals krijgen niet alleen minuten, ze laten volgens Sanders ook meteen zien waarom ze bij de selectie zitten. Ze zijn dreigend, willen zich laten zien en proberen iedere minuut te benutten. Sanders kijkt er met bewondering naar. “Ik vind dat ze het echt hartstikke goed doen. Ik kan alleen maar trots zijn op die jonge meiden.”

Die combinatie van ervaring en jeugd is een van de interessante aspecten van het huidige Oranje. Sanders maakt inmiddels al jarenlang deel uit van de nationale ploeg, maar merkt dat iedere generatie weer iets anders meebrengt.

Hockey als merk
Ook buiten het veld ziet Sanders het hockey veranderen. Spelers en speelsters ontwikkelen steeds nadrukkelijker een eigen identiteit en worden meer dan alleen de internationals die op het veld prestaties leveren. Persoonlijke merchandise, herkenbare acties en eigen content dragen volgens haar bij aan de groei van de sport.

“Ik denk dat hockey meer boegbeelden mag hebben. Ik vind het ook heel goed dat wij er als hockeyers zelf mee bezig zijn.” Volgens Sanders is dat in het hockey nog niet zo vanzelfsprekend als in het voetbal. “Helaas wordt dat niet, zoals bij voetballers, zomaar voor ons geregeld. We moeten het een klein beetje zelf doen.” Juist daarom waardeert ze het wanneer spelers daar zelf initiatief in nemen.

Ook de documentaire van Yibbi – met wie Sanders vroeger samen in een team speelde – kon op haar waardering rekenen. Vooral de oude beelden brachten herinneringen terug. Over de inhoudelijke discussie die de documentaire daarnaast aansneed rond de angstcultuur binnen het hockey, wil Sanders zich niet uitlaten.

Een andere route naar de titel
De nieuwe toernooiopzet zorgt ondertussen voor een andere dynamiek. Wedstrijden in de tweede poolfase blijven van belang en daardoor kunnen duels tussen andere landen ineens grote gevolgen hebben voor het verdere verloop van het toernooi. Sanders merkt dat ook als ze zelf naar de wedstrijden kijkt. “Bijvoorbeeld België-Ierland gaat ineens ergens om. Dat wordt dan super spannend. Dat vind ik wel het leuke eraan.”

Toch heeft ze een zwak voor de ‘klassieke kwartfinale’. Het moment waarop winst of uitschakeling direct tegenover elkaar staan. “Als je in een kwartfinale al uit ligt, lig je er meteen uit. Wij willen natuurlijk niet zeggen dat we dan een loser zijn, maar van Nederland wordt niet verwacht dat we dan al uit liggen.”

Voor Sanders is de kwartfinale daarom traditioneel een van de spannendste wedstrijden van een toernooi. Met de nieuwe opzet voelt dat dit keer anders.

Nog geen antwoord op de beste-ooit-vraag
Of dit de beste Nederlandse ploeg is waarmee Sanders ooit op een eindtoernooi heeft gestaan? Daar waagt ze zich voorlopig niet aan. Niet omdat ze twijfelt aan de kwaliteiten van deze ploeg, maar omdat iedere generatie volgens haar zijn eigen waarde heeft. “Elk team waarin ik bij het Nederlands elftal heb gespeeld, vind ik iets hebben. Elke keer is het weer anders.”

En bovendien: het toernooi is nog lang niet voorbij. Sanders wil de balans pas opmaken wanneer de laatste wedstrijd is gespeeld. Wanneer de medailles zijn verdeeld en duidelijk is of Oranje het toernooi in Amsterdam daadwerkelijk met de titel kan bekronen. “Vraag me dat maar na de laatste wedstrijd.”