Voor Pepijn van der Heijden kan zijn eerste WK al niet meer stuk. De jonge verdediger kreeg tegen Argentinië zijn kans in Oranje en daarmee werd direct één van zijn belangrijkste persoonlijke doelen werkelijkheid. Nu wil hij vooral bijdragen aan het gezamenlijke doel: goud op het WK in eigen land.

Van der Heijden had voorafgaand aan het toernooi niet verwacht dat hij al zo snel minuten zou maken. “Ik had niet verwacht dat ik al heel snel een wedstrijd zou spelen.” Dat hij vervolgens voor duizenden Nederlandse supporters zijn WK-debuut mocht maken, maakte de ervaring extra bijzonder.

“Ik had wel verwacht dat de sfeer groots zou zijn, maar het blijft verbazingwekkend hoe erg het leeft en hoe mooi die sfeer eigenlijk is”, vertelt hij. “Supermooi hoe dat in Nederland leeft en dat het elke keer zo vol zit.”  De beslissing dat hij tegen Argentinië zou spelen, kreeg Van der Heijden pas de avond ervoor te horen. “Er moest een keer een keuze gemaakt worden. Toen hoorde ik de avond van tevoren van Jeroen dat ik mocht spelen.” Ondanks de spanning sliep hij naar eigen zeggen ‘redelijk goed’.

Vooral voor het volkslied en het moment waarop hij het veld zou betreden, had hij wel even nagedacht. “Ik denk wel aan hoe het zal verlopen, zeker voordat ik ga slapen. Het volkslied, de eerste keer met zoveel mensen en hoe die beleving gaat zijn. Verder laat ik het ook gewoon lekker op me afkomen.” 

‘Ik voelde me vrij’
Eenmaal op het veld viel de spanning grotendeels weg. Van der Heijden voelde naar eigen zeggen ‘veel vertrouwen’ vanuit de ploeg. “Ik voelde me ook wel vrij. Vanuit het team voelde ik heel veel vertrouwen dat ik gewoon kon gaan spelen en mijn ding moest gaan doen. Ook door wat Jeroen me had gezegd: ga gewoon lekker je eigen spel spelen, ga gewoon vrij spelen en doe waar je goed in bent.” 

Dat hielp hem om niet te veel bezig te zijn met het feit dat het om een WK-wedstrijd ging. “Daardoor voelde ik me ook echt vrij om te spelen. Dat pakte er goed uit, gelukkig.”  Het wachten op een eventuele basisplaats blijft ondertussen een uitdaging. Als speler wil je immers altijd spelen, erkent Van der Heijden. Toch wist hij voorafgaand aan het toernooi dat zijn rol mogelijk anders zou zijn.

“Je wil altijd spelen. Uiteindelijk wist ik van tevoren dat dit mijn rol zou zijn en probeer ik er heel betrokken bij te blijven met meetings.”  Ook als hij niet speelt, probeert Van der Heijden zoveel mogelijk uit zijn eerste eindtoernooi te halen. Vooral de ervaring van het toewerken naar een groot toernooi en uiteindelijk een finale is voor hem nieuw.

“Op het toernooi zelf leer ik hockeyend en hockey technisch niet heel veel nieuwe dingen. Je moet gewoon doen wat je hebt geleerd en wat je kan. Maar de hele ervaring van zulke grote wedstrijden en het toewerken naar een finale, daar leer je wel echt veel van.” 

Van Rotterdam naar Oranje
Van der Heijden maakte onlangs met Rotterdam een bijzonder seizoen mee. De club pakte na dertien jaar opnieuw de landstitel. Toch lukte het hem opvallend snel om die emoties naar de achtergrond te schuiven toen hij zich bij Oranje meldde.

“Ik moet zeggen dat je heel snel toch een soort van Oranje-speler bent en niet meer met je hoofd bij Rotterdam bent. Ik vond dat ook heel gek. We hebben iets bereikt waar de club al dertien jaar mee bezig is, wat we nog nooit hadden meegemaakt.”  

De overgang naar Oranje zorgde ervoor dat de focus vrijwel onmiddellijk verschoof. “De eerste paar dagen wordt er nog veel besproken. Op een gegeven moment ben je gewoon met Oranje en ben je ook naar wedstrijden met Oranje aan het toewerken. Dan ben je daar zo erg mee bezig dat je het niet vergeet, maar het in ieder geval even op de achtergrond staat.” 

Bij terugkeer naar Rotterdam zal de herinnering aan het kampioenschap ongetwijfeld weer terugkomen. Maar voorlopig draait ‘alles’ om Oranje.

‘Bijdragen om goud te halen’
Voor Van der Heijden is het persoonlijke doel eigenlijk al bereikt. Zijn eerste doelstelling op dit WK was simpel: een wedstrijd spelen. “Mijn allereerste doelstelling was om überhaupt een wedstrijd te kunnen spelen. Daar ben ik superblij mee, dat ik die heb gehad.” 

Daarmee is zijn persoonlijke lijstje echter niet afgewerkt. De belangrijkste ambitie is nu volledig gericht op het team. “Verder is het voor mij gewoon bijdragen om goud te halen. Ik weet nog niet op welke manier en ik weet niet of ik nog een keer moet spelen of niet. Als ik nog een keer moet spelen, dan zal het op het veld zijn. En als het niet op het veld is, dan is het enige wat ik kan doen ervoor zorgen dat alles eromheen wat ik kan bijdragen, dat ik dat doe.” 

Het doel is helder: “Uiteindelijk is het doel om met z’n allen goud te halen en daar wil ik alles voor doen wat ik kan doen.” 

Zelf ervaren
Als debutant probeert Van der Heijden ondertussen niet te veel te leven volgens de ervaringen van anderen. Hij praat veel met ploeggenoten over hun ervaringen, maar wil het WK vooral zelf beleven. “Ik probeer het zelf uit te vinden. Ik praat heel veel met die jongens over allerlei ervaringen, hoe en wat en hoe zij wedstrijden ervaren. Misschien krijg je daar terloops inzichten uit over hoe zij het hebben ervaren.” 

Maar uiteindelijk wil hij zijn eigen conclusies trekken. “Eigenlijk probeer ik dit op die manier ook gewoon zelf te ervaren. Het is toch voor iedereen anders. Ik vind het ook gewoon leuk om te zien hoe het voor mij is en wat ik ermee kan.” 

Naast zijn hockeycarrière combineert Van der Heijden zijn sport met een studie bedrijfskunde. Na het WK wacht een korte vakantie, waarna hij zijn bachelor wil afronden. Daarna volgt waarschijnlijk nog een master.

“Ik heb uiteindelijk nu nog maar een paar vakken die ik moet halen. Dus dit jaar wil ik mijn bachelor afronden en dan nog een master. Maar het is gewoon altijd even kijken hoe dat past met mijn hockeyschema. Dat is gewoon heel lastig en heel druk. Het is altijd even passen en meten.” 

‘Met trots terugkijken’
Als Van der Heijden over een aantal jaar terugkijkt op zijn eerste WK, hoopt hij vooral de herinnering aan de ervaring én een mooie medaille mee te nemen. “Sowieso de grote medaille. Dat mag ook wel weer.” 

Maar misschien nog belangrijker is de ervaring van een WK in eigen land. “Ik denk ook gewoon de ervaring van het WK in eigen land, hoe groot het is. Dat is uniek.” En juist die lessen wil hij meenemen in zijn verdere carrière. “Ik hoop dat ik over een paar jaar kan terugkijken met wat trots dat ik het hier wel heb verstaan en dat ik de lessen die ik nu heb geleerd, en die ik misschien nog ga leren, kan gebruiken.”