Door: Douwe de Vries
Foto’s: Hans Bakker
Spelen tegen je oude club roept iets op. Het is zo’n sportcliché dat, als het moment daadwerkelijk daar is, wordt bekrachtigd. Vóór en ná de wedstrijd. Het was zover op donderdagavond voor Phileine Hazen in de negende speelronde van de Staatslotterij Hoofdklasse dames. De huidige SCHC-keepster trad aan tegen oude liefde Bloemendaal. De pot eindigde in een zakelijke 3-1 overwinning voor de Bilthovenaren. Na afloop een gesprek met Hazen. Over de thuiswedstrijd tegen Bloemendaal -dus- en meer.
Wilde de 21-jarige Hazen altijd al keepster worden? “Nee”, lepelt zij vrij resoluut op. “Mijn ouders wilden dat ik mijn energie kwijt kon op het veld. Ze wilden dat ik ging ‘dartelen’ als veldspeler. Dus het keepen was lang niet automatisch mijn eerste hockeystap. Het was nooit echt een droom om doelvrouw te worden. Toen het toch op mijn pad kwam, wilde ik zo ver als mogelijk komen.”
En dat is gelukt, om het nog zacht uit te drukken. In haar tot nu toe prille carrière pakte Hazen dus al een WK jeugdkampioenschap, loodste Bloemendaal naar verrassende hoogtes en nu is ze eerste keepster bij de vice-kampioen van Nederland.
Sentiment
“Het is allemaal wel sneller gegaan dan ik had verwacht. Vorig jaar heb ik met Bloemendaal een heel mooi seizoen gedraaid, en daardoor heb ik deze mooie stap kunnen maken. Toen het complete totaalplaatje duidelijk was, heb ik de stap gezet. En de kans om bij zo’n mooie topclub eerste keepster te worden kan je natuurlijk niet afslaan”, aldus Hazen.
Voor de wedstrijd was Hazen zeker nog bezig met het sentiment, dat ze tegen haar oude ploeg ging spelen. “Maar tijdens de pot is dat gevoel wel weg. Eigenlijk was ik gewoon lekker tegen mijn vriendinnen aan het hockeyen. Maar vooraf keek ik zeker met een bijzonder gevoel uit naar deze wedstrijd.”
Dan de vraag die natuurlijk verwacht kon worden: wat is het grootste verschil tussen keepen bij een Bloemendaal en bij een Stichtse? “Inderdaad, een hele bekende vraag”, steekt de hoofdrolspeelster zelf van wal.
De verschillen tussen SCHC en Bloemendaal
“Het trainingsniveau ligt natuurlijk een stuk hoger. Je traint met een paar van de beste meiden ter wereld. Dat maakt het niveau een stuk hoger. Daarnaast is het een challenge om de hele wedstrijd door gefocust te blijven. Bij Bloemendaal word je ‘ingespeeld’ door de ploegen. Hier moet je zelf de hele wedstrijd scherp blijven”, analyseert ze.
Een ‘echte’ SCHC’er is Hazen inmiddels al geworden. Niet in de laatste plaats omdat zij met de Belgische aanwinsten Camille Belis en Louise Dewaet een kamer deelt in Utrecht. Het leverde laatst een mooie herinnering op aan het gewonnen jeugdtoernooi in december in Valencia.
“Met Louise keek ik naar wat oude foto’s. De halve finale die we wonnen met shoot-outs was natuurlijk tegen België. Het deed mij weer beseffen hóeveel ik van dat toernooi heb geleerd. Een ‘bizarre’ ervaring.” Ook geeft Hazen aan dat ze daardoor het vertrouwen kreeg om de topclubovergang te maken.
HBO-rechten in combinatie met studie
“Het is heel pittig”, zegt de katachtige keepster over het combineren van het topsportbestaan, en haar lopende studie HBO-rechten aan de Hogeschool van Amsterdam. Ze staat, incluis keeperstrainingen, tot gauw al zo’n tien keer op het veld per week.
“Er is wel een topsportstatus. Maar ik vind het niet ‘denderend’ geregeld. Dat maakt het een stuk lastiger soms, maar ik ben heel fanatiek met hockey, en daardoor ook met mijn studie. Je moet natuurlijk wel een gedegen opleiding afmaken. Want met hockey verdien je natuurlijk lang niet genoeg”, aldus Hazen.
Ze geeft, nogmaals, aan dat ze ‘helemaal Stichtse is geworden’. En dat ook nog steeds na de thuiswedstrijd tegen haar oude liefde. Waar ze zoveel aan te danken heeft gehad.
