Top 5 deze week

Thijs van Dam: ‘Juist nu wordt het interessant’

Een stroeve seizoensstart als regerend landskampioen, een ‘tegenslag’ op het WK terwijl alles mee zat met Oranje en een zichtbaar roerige tijd privé. Maar juist hoe je daarmee omgaat, definieert hoe je bent, zegt Thijs van Dam. Als team én als persoon.

Foto: Anne Veenendaal

‘Het is een machteloos gevoel. Dat je boos bent, maar niet weet waar je boos op moet zijn. Er gaat zoveel goed, we spelen dit seizoen beter hockey en zijn dominanter aan de bal,’ begint de aanvoerder zijn analyse over de competitiestart van Rotterdam. ‘We zijn lang een counterploeg geweest. Hard werken, bal afpakken en dan als idioten naar voren rennen. Dat levert je soms zeven goals op, maar maakt je ook kwetsbaar. Als het niet lukt met counteren, wat blijft er dan over? Dat moest dus anders.’

Zelf de spelmaker zijn, dus? 

‘Dat is een mooie omschrijving. Ik denk dat we dat al veel zijn geweest. Maar nu zitten we in een fase zitten dat… Nou ja, overdreven gezegd: elke cikelpenetratie tegen is een goal. Tegen topploegen krijg je altijd kansen tegen, dat hoort erbij, maar op dit moment is het zo ongrijpbaar, voor m’n gevoel valt letterlijk alles in het mandje.’

Scoren lukt prima, ziet hij. ‘Tegen Amsterdam, Den Bosch en Kampong scoren we drie goals. Het is eigenlijk bizar dat je met drie goals tegen zulke ploegen geen resultaat weet te behalen. Dat is pijnlijk. Maar ook: één keer zo verliezen kan je nog pech noemen. Vier keer op rij een topper verliezen, tsja dan gaat er structureel iets verkeerd.’

Het tegenzittende momentum moet worden omgedraaid, is het devies. ‘Je kunt om je heen gaan wijzen, maar het begint bij jezelf. Het hockey was misschien minder vorig seizoen, maar er zat wel een bepaalde onoverwinnelijkheid in. Dat past bij ons en heeft de landstitel opgeleverd. Dan moet je nu niet denken dat het net zo goed op negentig procent kan. Dat wordt keihard afgestraft. Vorig seizoen hebben we in een heel seizoen vijf wedstrijden verloren. Die marge is nu al weg.’

Wat vraagt zo’n periode van jou als aanvoerder? 

‘Dat ik de band mag dragen, vind ik een hele eer. Ik ben een jongen van de club, ik hou van Rotterdam. Het maakt me trots dat ik de aanvoerder mag zijn, maar ik voel me absoluut niet de enige leider van deze groep. We doen het samen, er zijn meer jongens die zonder band net zoveel verantwoordelijkheid voelen en nemen. Dat is precies wat ik mooi vind aan leiderschap: hoe kun je anderen beter laten leiden en de ruimte geven, en niet alles naar jezelf toe te trekken.’

Van Dam is een verbinder en pakt zijn verantwoordelijkheid, maar is zeker geen haantje de voorste. ‘Dat wil ik niet zijn. Op de voorgrond staan vind ik prima, zet hier tweehonderd man neer en ik pak de microfoon en hou iedereen bezig. Maar als ik dat doe, wil ik dat graag met anderen naast me. Dat ik het niet alleen doe. Uiteraard wil ik als hockeyer bijdragen aan ons succes. Die capaciteiten heb ik, en daar zit het ‘m in: ik weet waar mijn krachten liggen.

Hier op Rotterdam ben ik bijvoorbeeld veel bezig met de positie van Heren 1 binnen de club.
In mijn eerste jaren stond het team er bijna los van, nu is het eerder het middelpunt van iets groters. De jeugd weet wie we zijn, de sponsoren voelen een band, de activiteiten die we organiseren. Het mooiste vind ik het contact met de oud-Rotterdammers. Mannen van tachtig die een tijdje uit beeld zijn geweest, maar nu weer regelmatig komen kijken of een appje sturen om ons succes te wensen.’

Van Dam groeide op in een echt hockeygezin, in Delft. Zijn moeder speelde jarenlang in de overgangsklasse met Ring Pass, zijn vader nog even hoofdklasse bij HDM. Zus Sophie speelde in het eerste van Ring Pass, zusje Julie bij Rotterdam. ‘Een echt Delfts hockeygezin. Mijn vader heeft ook nog lang bij de veteranen gespeeld, dan ging ik als klein gastje altijd mee.’ 

Toen al was hij bloedfanatiek, grijnst hij. ‘Ik kom uit een goede generatie van Ring Pass, veel jongens met wie ik in de D- en C-jeugd speelde, hebben het tot de Hoofdklasse geschopt. Maar die ene keer per jaar dat we verloren, stond ik huilend aan het hek. Naast hockey heb ik trouwens tien jaar gejudood. Toen ik op mijn veertiende de overstap naar Rotterdam maakte, ben ik gestopt. Ik was er best goed in, deed mee aan Zuid-Hollandse kampioenschappen en nationale toernooien. Maar als je in de top van het judo wilt meedoen, moet je minstens zes keer per week trainen. Dat ging niet meer. Het heeft me als hockeyer zeker verrijkt, ik spoor jonge kinderen ook altijd aan om meer dan alleen hockey te doen en zou het geweldig vinden als er meer mogelijk wordt op het gebied van multisport.’

Je speelt inmiddels bijna tien jaar voor Oranje. Je kwam in beeld na de Olympische Spelen van 2016. Hoe was dat? 

‘Ik mocht mee op een trainingsstage naar Zuid-Afrika. Daar was ik natuurlijk superblij mee. Als ik erop terugkijk was dat een beetje in de lijn der verwachting, ik zat altijd wel aan de bovenkant van de selecties bij Oranje onder 18 en Jong Oranje. Dan wordt het een logische vervolgstap. Je bent gretig, wilt meer. De zomer erna was het EK in eigen land. Jonas de Geus, Floris Wortelboer en Joep de Mol, die er ook allemaal net bij waren, deden mee en werden Europees kampioen. Het is het enige toernooi waar ik voor ben afgevallen. Daar heb ik toen enorm van gebaald. Ik moest ‘terug’ naar Jong Oranje, zo voelde het echt. Om maar aan te geven: die selectie is mooi, maar als je een paar maanden later het toernooi niet haalt, ben je teleurgesteld. Zo makkelijk kan het gaan.’

Juist die tegenslagen verrijken zijn sportcarrière, zegt Van Dam. ‘Ik speel altijd om te winnen en geloof er altijd in. Maar dat we met Rotterdam eveneens negende zijn geworden, maakt die landstitel nog mooier. Ik ben uitgeschakeld op de Olympische Spelen in Tokio, maar ook Olympisch kampioen geworden. Bij in totaal drie WK’s heb ik één keer brons gewonnen, en twee keer zilver keihard verloren. Natuurlijk wil ik zo’n prijzenkast als de dames, maar de pijnlijke jaren maken het winnen nog mooier.’

De vraag is of een WK-titel er na de deceptie van afgelopen zomer nog in zit. Wat denk je?

‘Weet je, het is een generatieding. De droom om met deze groep alle prijzen te pakken. Over vier jaar kan je alsnog wereldkampioen worden, maar dan is het met een andere team. Lars Balk stopt, Maurits Visser en na LA vast weer een paar. Ik weet zelf ook niet of er nog een WK gaat komen. Dus met deze groep gaat het niet meer lukken. Dat is net zo’n pijnlijk besef als die gouden WK-medaille an sich. Nu moeten we door, er komt weer jong talent bij. Het idee van de Spelen in LA is waanzinnig en het vlammetje is weer aan, maar dit zal voor mij nooit een afgesloten, compleet verhaal zijn. Ik heb me dat al afgevraagd: hoe kijk ik hierop terug als ik straks, pak ‘m beet, zestig ben? De manier waarop gaat waarschijnlijk pijnlijk blijven.’

Doel je dan specifiek op de gele kaart van Duco Telgenkamp in de halve finale? 

‘Dat is een groot onderdeel geweest van het verlies. Maar daarna kregen we vier goals tegen in tien minuten. Dat legde voor mij bloot dat er in het team iets niet goed zat. We zijn vaker in ondertal geweest, dan lieten we dit niet gebeuren. Kennelijk speelde er de afgelopen twee jaar stiekem meer dan we allemaal dachten. Dat moest er blijkbaar uit en dat is maar goed ook. Had je gewonnen, dan was het weer verbloemd, en had je deze deceptie misschien wel in LA gehad.’

Dan zegt hij iets verrassends: ‘Ik vind eigenlijk dat het nu echt leuk wordt. Want nu ga je zien waartoe we in staat zijn. We begonnen met een nieuw Oranje, alles zat mee, we wonnen, het was eigenlijk ongelooflijk. Dan is het makkelijk om positief te zijn over de teamdynamiek en hoe leuk en goed het allemaal gaat. Nu hebben we een tegenslag gehad. Die tijdelijke puinhoop definieert hoe goed je bent als team. Valt het uit elkaar, of pakken we elkaar beet en bouwen we aan iets sterkers dan we hadden? Want als je elkaar nu los laat… Tja, dan denk ik ergens ook, hoe goed was dit team nou echt?’

Die Oranje trein dendert inderdaad alweer door. Maar jij zit er nu even niet op. 

‘Nee, ik moet voorzichtig zijn met mijn heup. Die is mijn hele carrière al kwetsbaar, bijna al mijn blessures hebben daar wel iets mee te maken. De play-offs met Rotterdam en daarna het WK hebben me bij elkaar veel gekost. Het is geen kwestie van dat ik nu niet een wedstrijd met Oranje zou kunnen spelen, ik denk vooral aan hoe ik het volle programma op lange termijn vol kan houden. Het enige moment vóór de Spelen van LA om even een stap terug te zetten, is nu.’

Aangezien hij vrijwel fulltime met hockey bezig is, heeft die pas op de plaats impact. ‘Je ziet het bij meer sporten, de kalender is vol. Met play-offs, Pro League, het WK en dan zo snel weer de Hoofdklasse. Als je een beetje kwakkelt, merk je nog meer dat dat eigenlijk niet te doen is.’ 

Bij Rotterdam speelt Van Dam wel. ‘Het is zoeken naar de juiste balans. Ineens helemaal stil staan, is net zo min goed voor mij. En natuurlijk is de angst er dat het misschien niet goed komt. Ik moet fysiek voorop lopen, dat is een dominant onderdeel van het type speler dat ik ben. Hopelijk kan ik bewijzen dat het kan.’

Suus Boschloo
Suus Boschloo
Suus – freelance journalist, radiomaker en bewegingswetenschapper – sportief, harde werker, kritisch en creatief. Ik schrijf over mensen en sport en de maatschappelijke en psychologische verhalen daarachter. Over winnaars en helden, maar liever nog over zij die daar – volgens anderen of ranglijsten – net niet bij horen en sporten waar niet altijd direct aandacht voor is. Over tegenvallers, strijd en onrecht. Of gewoon over hoe je bent.

Populaire Artikelen