Drie wedstrijden voor het einde van het seizoen ging het mis voor Vivianne van Rijn. Tijdens een thuiswedstrijd tegen Voordaan kreeg ze een zetje in haar rug en voelde ze haar knie even uit het gewricht schieten. Al snel vermoedde ze dat er iets niet goed zat. De diagnose bevestigde die angst: haar voorste kruisband was volledig afgescheurd, een ernstige kruisbandblessure. Wat volgde, was een operatie en bijna twaalf maanden revalideren. Een periode waarin geduld, doorzettingsvermogen en kleine stappen vooruit centraal stonden. Overigens is een kruisbandblessure een van de zwaarste blessures voor sporters.

De diagnose: een afgescheurde voorste kruisband

Na het incident volgden verschillende testen in het ziekenhuis en bij een fysiotherapeut. Aanvankelijk kreeg Vivianne het advies om haar knie nog even aan te kijken. Dat deed ze. Langzaam kon ze haar knie steeds beter bewegen, maar het gevoel dat er iets niet klopte, bleef. Ondanks de zichtbare vooruitgang vertrouwde ze het niet helemaal.
Een goede vriend van haar, Tom van de Putte, die bij Rood-Wit Heren 1 speelt, scheurde rond dezelfde tijd zijn voorste kruisband. Hij werd vrij snel geopereerd en bracht Vivianne in contact met een fysiotherapeut die veel ervaring had met knieblessures. Ook hij vertrouwde het niet helemaal en adviseerde haar een MRI-scan te laten maken.
De uitslag was waar Vivianne ergens al bang voor was: haar voorste kruisband was volledig afgescheurd. Het telefoontje van de orthopeed kwam hard aan. Ze had al het vermoeden dat er iets mis was, maar de definitieve bevestiging maakte duidelijk wat de blessure betekende voor haar sport en de maanden die voor haar lagen. Zo bracht deze kruisbandblessure grote onzekerheid mee voor de toekomst.

Gelukkig kon ze op 30 juli, een dag na haar verjaardag, al geopereerd worden. Tom was op dat moment al geopereerd, waardoor Vivianne bij hem kon meekijken hoe het herstel verliep. Dat was soms best spannend, zeker wanneer ze zag hoeveel pijn hij had. Tegelijkertijd had ze ontzettend veel aan hem. Ze konden praten over wat ze meemaakten en begrepen van elkaar hoe frustrerend de revalidatie soms was. Tom werd haar revalidatiemaatje.

De eerste maanden draaien om geduld

De eerste maanden stonden vooral in het teken van geduld. Vivianne wilde natuurlijk zo snel mogelijk weer op het hockeyveld staan, maar in het begin was ze vooral bezig met dingen die normaal gesproken nauwelijks opvallen. Weer normaal lopen, zelfstandig naar de wc kunnen, haar knie goed kunnen strekken en buigen en haar spieren opnieuw activeren.
Vooral het verlies van spiermassa maakte indruk. De spierafname was enorm en het kostte veel tijd om de kracht weer terug te krijgen. Soms voelde het alsof ze maar heel langzaam vooruitging, terwijl ze juist graag grotere stappen wilde zetten.
Naarmate de revalidatie vorderde, kon Vivianne gelukkig steeds meer. Ze bouwde de oefeningen geleidelijk op: van eenvoudige bewegingen en krachttraining naar fietsen, hardlopen, springen en uiteindelijk hockeyspecifieke oefeningen.
Iedere nieuwe fase was iets om naar uit te kijken, maar bracht ook nieuwe uitdagingen met zich mee. Niet alleen fysiek moest ze sterker worden. Ze moest ook mentaal vertrouwen terugwinnen, wat voor veel mensen met een kruisbandblessure herkenbaar is. Vooral bij springen, draaien en afremmen moest ze opnieuw leren vertrouwen op haar knie.

Na zes maanden voorzichtig terug op het veld

Na ongeveer zes maanden kon Vivianne voorzichtig beginnen met hockeyoefeningen op het veld. Dat was een belangrijke stap, maar nog niet het eindpunt. De belasting moest geleidelijk worden opgebouwd en iedere volgende fase vroeg opnieuw om geduld.
Uiteindelijk duurde het bijna twaalf maanden voordat ze weer volledig met haar team kon meetrainen en wedstrijden mocht spelen. Dat moment voelde bijzonder na haar kruisbandblessure. Na zo lang ergens naartoe te hebben gewerkt, kon ze eindelijk weer samen trainen, wedstrijden spelen en met haar team voor de punten strijden.
De weg terug was niet altijd makkelijk. Er waren momenten waarop ze sneller vooruit wilde dan haar lichaam toeliet. Toch leerde ze juist in die periode om de kleine stappen meer te waarderen. Vooruitgang zat niet alleen in weer kunnen hardlopen of hockeyen, maar ook in de dagelijkse handelingen die tijdens een zware blessure opnieuw aandacht vragen.

Sterker terugkomen na een zware blessure

Als Vivianne terugkijkt op haar revalidatie, is geduld een van de belangrijkste lessen die ze heeft meegenomen. Ze wilde het liefst zo snel mogelijk terugkeren, maar vond het vooral belangrijk om op een verantwoorde manier te herstellen en weer op haar oude niveau te kunnen hockeyen.
Toen ze uiteindelijk weer volledig mocht meetrainen en wedstrijden spelen, voelde dat als een enorme beloning. Ze is vooral blij dat ze weer kan hockeyen en samen met haar team voor de punten kan gaan.
Tegelijkertijd heeft de revalidatie haar gemotiveerd om nog sterker en fitter terug te komen dan voor haar blessure. De periode heeft haar laten zien hoeveel tijd en inzet nodig zijn om na een zware blessure terug te keren, maar ook hoe waardevol het is om vooruitgang te blijven zien. Daaruit blijkt hoe groot het traject van een kruisbandblessure kan zijn.
Bijna twaalf maanden lang werkte Vivianne toe naar één doel: weer zonder beperkingen op het hockeyveld staan. Dat doel heeft ze bereikt. Nu kan ze zich weer richten op wat ze het liefst doet: hockeyen, samen met haar team en met plezier het veld op gaan.