Het Nederlands mannenhockeyteam staat in de halve finale van het WK in eigen land. Toch was het bereiken van die laatste vier geen kwestie van alleen maar zelf presteren. Oranje moest maandagavond eerst afwachten wat er in de andere wedstrijd in de groep zou gebeuren. Dat maakte het volgens aanvoerder Thierry Brinkman ‘alleen maar spannender’.

Nederland wist voorafgaand aan de laatste groepswedstrijd dat het resultaat van India tegen Argentinië van invloed kon zijn op de uitgangspositie. Bij een bepaald resultaat zou Oranje al geplaatst zijn voordat het zelf in actie kwam. Zover kwam het niet. Argentinië won en daardoor moest Nederland zelf aan de bak tegen Engeland.

“Als India een resultaat haalt, ben je al geplaatst voordat je gaat spelen. Dat geeft een stuk meer rust”, vertelt aanvoerder Thierry Brinkman. “Dat gebeurde niet. Argentinië haalde enigszins het verwachte resultaat, die vind ik wel sterker dan India. Maar goed, toch denk je: India heeft de laatste kans, die moeten winnen. Misschien gaan ze er vol voor. Dan staan ze na vijf minuten op 2-0 achter.”

Die wetenschap maakte het voor Oranje niet eenvoudiger om zich volledig op de eigen wedstrijd te richten. De staf probeerde de spelers daarom duidelijk te maken dat de groepswedstrijd tegen Engeland als ‘een op zichzelf staande wedstrijd’ moest worden benaderd.

“Wij moesten het benaderen als een kwartfinale en we moeten niet met die andere wedstrijd bezig zijn. Je moet echt in je eigen focus zitten. Het is gewoon een ‘do-or-die-wedstrijd’ tegen Engeland. Die ga je spelen en dat is het belangrijkste.” Maar zo eenvoudig als het klinkt, is het volgens Brinkman niet. “Je bent met een schuin oog naar die andere wedstrijd aan het kijken. Dat was lastig, maar gelukkig is het goed afgelopen.”

‘Soms zie je achteraf andere wedstrijd’
Brinkman kijkt met een goed gevoel terug op de prestaties van Oranje tot dusver. Als hij één wedstrijd moet aanwijzen die er voor hem uitspringt, komt hij uit bij het duel met Argentinië. Tegelijkertijd waarschuwt hij ervoor om statistieken niet klakkeloos als graadmeter voor de prestaties te gebruiken.

“Soms heb je het gevoel dat het heel matig was en dan zitten er best stiekem wat betere dingen in. Soms denk je juist dat je echt goed hebt gespeeld”, legt hij uit.

Dat geldt bijvoorbeeld voor het aantal ‘circle penetrations’. Een statistiek die op papier veel kan zeggen, maar volgens Brinkman ook de nodige nuance behoeft. “Je moet er soms wel een beetje nuance aan brengen. Je hebt ook natuurlijk de kwaliteit van de circle penetration. Als een bal net in de hoek van de cirkel wordt aangenomen en iemand loopt over de achterlijn, is dat wel een circle penetration. Maar is het dan echt een kwalitatieve? Is het dan echt een kans?”

Daarmee komt ook het verschil tussen de wedstrijdbeleving op het veld en de analyse achteraf naar voren. “Soms heb je het gevoel dat je beter in de wedstrijd zat, terwijl de cijfers iets anders zeggen. Dus soms wisselt dat wel.”

Bijzonder WK in eigen land
Dat Oranje het WK voor eigen publiek speelt, maakt het toernooi volgens Brinkman hoe dan ook bijzonder. De ploeg sprak voorafgaand aan het toernooi ook met spelers van eerdere Nederlandse WK-teams, waaronder de wereldkampioenen van 1998. “We hebben zelfs een reünie gehad met de groep van 1998. Dat was wel leuk. We hebben met hen een keer gesproken over hoe zij dat hebben beleefd.”

De gesprekken zijn waardevol omdat een WK in eigen land voor een hockeyer geen vanzelfsprekendheid is. “Uiteindelijk kan het in je carrière zo zijn dat je meer Olympische Spelen speelt dan WK’s in eigen land. De Olympische Spelen komen vaker voor, wat iedere keer heel uniek is. Maar een WK in eigen land is echt heel bijzonder. Dat voelen we ook.”

Van de festiviteiten rondom het toernooi krijgt Brinkman als speler overigens ‘relatief weinig’ mee. Hij reageert daarmee ook terughoudend op de discussie over de sfeer en het entertainment rondom het evenement, dat volgens zijn vader ‘overdreven’ is.

“Ik vind het lastig om daar echt over te oordelen, omdat ik het evenement helemaal niet vanaf die kant beleef. Wij zitten alleen na de wedstrijd even in de friends-and-familyzone en dan zien we hoe het daar aan toe gaat. Maar wij krijgen eigenlijk relatief weinig van het event mee.” Wat hij er vanaf de buitenkant van meekrijgt, stemt hem wel positief. “Volgens mij hebben ze het wel echt mooi aangevlogen. Het is heel druk, het leeft en het wordt veel bekeken. Er zijn echt veel enthousiaste mensen. Het is volgens mij gewoon een leuk evenement.”

Terug met de gouden groep
Voor Brinkman is er bovendien een extra dimensie: de herenploeg die nu op het WK staat, lijkt op veel punten op de groep die in Parijs olympisch goud veroverde. Toen niet iedereen direct compleet was, voelde de hereniging opnieuw bijzonder. “Uiteindelijk waren we weer compleet. Dan voel je wel gelijk: dit is het elftal waarmee we iets unieks hebben neergezet.”

De herinnering aan het olympische goud werkt volgens hem als een verbindende factor. “Honderd procent. Dat is gewoon iets heel unieks om te voelen.” Tegelijkertijd weet Oranje dat het verschil tussen succes en uitschakeling op een WK in de details zit. Juist omdat de internationale verhoudingen volgens Brinkman steeds dichter bij elkaar komen.

“In iedere wedstrijd komen er soms weer net andere details uit die even besproken moeten worden. Iedere wedstrijd kan net wat anders zijn, waardoor je scherp blijft gedurende het toernooi.” Een video-aanvraag kan bijvoorbeeld het verschil maken. Brinkman wijst op het voorbeeld van Engeland, dat volgens hem een verkeerde aanvraag deed en daardoor een belangrijk moment niet meer kon laten controleren. “Dat zijn de details waar het om gaat.”

‘Iedereen kan winnen’
Dat detailniveau is volgens Brinkman extra belangrijk omdat het internationale mannenhockey steeds competitiever wordt. De tijd waarin een paar landen structureel boven de rest uitstaken, lijkt voorbij. “Ik denk dat dit WK, en dat was op de Spelen eigenlijk ook al zo, echt de bevestiging is dat iedereen gewoon kan winnen. Er zijn gewoon acht en misschien zelfs wel negen landen die, als je niet oppast, kunnen winnen.”

Hij wijst daarbij op de verrassende uitschakelingen van landen als België, Australië en Engeland. “Als je ziet wie er nu al naar huis zijn: België, Australië, Engeland. Volgens mij was dat de top drie van de Pro League dit seizoen.” Voor Nederland betekent dat dat iedere wedstrijd maximale scherpte vraagt. “Het is allemaal zo dicht bij elkaar. Dus wil je komen bovendrijven, dan moet er heel veel kloppen. En dat is bizar lastig.”

Toch staat Oranje waar het wil staan: in de halve finale.

Spanje wacht
Daarin is Spanje de tegenstander. Brinkman en zijn ploeg hebben de Spanjaarden al bekeken, maar van een uitgebreide voorbereiding op de halve finale is op het moment van het gesprek nog geen sprake. “We gaan nog alles analyseren en bekijken. We hebben natuurlijk wel de wedstrijden gezien die ze gespeeld hebben. Ze winnen van Duitsland en spelen België knap gelijk. Dat is gewoon heel knap wat ze doen.”

Vooral in de omschakeling schuilt volgens Brinkman het gevaar. “Ze zijn gewoon heel gevaarlijk in de turnovers en counters. Lopende mensen hebben heel weinig nodig om gevaarlijk te worden.”

Oranje weet dus wat het te wachten staat. En tegelijkertijd is misschien juist dat de kern van dit WK: niets kan als vanzelfsprekend worden beschouwd.