Een 4-1 overwinning op Japan. Op papier weinig reden tot klagen. Toch stapte Jip Janssen na afloop niet met het gevoel van een ‘perfecte avond’ van het veld. Daarvoor had Nederland ‘te lang gezocht’ naar ‘de juiste energie’. Te lang bleef het 1-1. En te lang kreeg Oranje zijn eigen spel niet op de mat.
“Het lukte vandaag niet om de juiste energie te leveren die we gewend zijn om te leveren”, zegt Janssen. “We zijn natuurlijk een team dat gewoon hard moet werken. En op de een of andere manier lukte dat niet vandaag.”
Toch is er aan het einde van de avond vooral opluchting. Nederland wint toch nog ruim en Janssen heeft daarin zijn aandeel. Zijn doelpunt bracht Oranje op die o zo belangrijke 2-1, waarna de wedstrijd alsnog richting een overtuigende eindstand ging. “Uiteindelijk wil je deze wedstrijd echt heel ‘hard’ winnen. We kwamen er gewoon maar niet doorheen. Dus ik ben blij dat het uiteindelijk wel lukt.”
Een moment van Janssen
Er wordt na afloop snel gezegd dat het dan op zo’n moment van één speler moet komen. Janssen kijkt daar anders naar. “Uiteindelijk is het een team effort”, zegt hij. Iedereen binnen de ploeg heeft zijn eigen momenten waarop hij iets kan betekenen.
Maar als de vraag nog een keer wordt gesteld, moet hij glimlachen. “Ja, dit was van mij. Ik ben blij dat dat dan lukt.” Het is misschien wel de essentie van de wedstrijd.
Nederland speelt niet zijn beste hockey, maar vindt uiteindelijk wel een manier om te winnen. En Janssen staat op het moment dat het nodig is op de juiste plek. “Er ging een hoop mis, dus ik ben blij dat dat wel goed ging uiteindelijk.”
Energie komt niet vanzelf
Het was een merkwaardige wedstrijd. Japan verdedigde compact, Nederland had moeite om daar doorheen te komen en de gebruikelijke ‘Delmée-intensiteit’ bleef lang uit. Janssen noemt het ‘geen reden tot paniek’. “Uiteindelijk spelen we altijd wel één slechte wedstrijd in het toernooi. Ik denk dat we blij kunnen zijn dat dat deze is.”
Maar slecht spelen en toch winnen, daar zit volgens hem ook een les in. “Gewoon elkaar positief coachen op de kleine dingen. Een tackleback, een mooie actie, dat je elkaar erin coacht. En dan gaat vanzelf de energie omhoog, denk ik.”
Er mag ook best wat meer gif in, vindt Janssen. “Een beetje gif erin. Ik hoop het ook wel.” Dat de uitslag in de poule niet meer allesbepalend was, maakt voor hem weinig uit. Juist spelen voor eigen publiek moet genoeg zijn. “Thierry zei het wel heel mooi, onze aanvoerder. Je speelt in je leven maximaal zes wedstrijden op een WK in je eigen land. Elke wedstrijd hier in Wagener is bijzonder en daar moeten we gewoon onze beste wedstrijden, ons beste spel laten zien.” Tegen Japan lukte dat niet volledig. Maar winnen deden ze wel, dus.
Irritatie aan het bovenbeen
Voor Janssen zelf was er bovendien nog een tweede verhaal. Hij speelt met wat irritatie aan zijn bovenbeen. De klachten zijn niet ernstig, benadrukt hij. Er zijn scans gemaakt en daar kwam niets uit.
In een eerdere wedstrijd speelde hij al minder om de belasting wat lager te houden. Nu kreeg hij opnieuw zijn minuten, al lukte het hem niet om bij het aanzetten en sprinten volledig vrijuit te gaan. “Ik kan gewoon spelen”, zegt hij. “De volgende wedstrijd heb ik het vertrouwen dat ik weer vol kan.” Daarmee kijkt hij alweer vooruit. Want een moeizame wedstrijd als tegen Japan mag niet te lang blijven hangen.
Dankbaar voor het publiek
Wat wel blijft hangen, is het publiek. De supporters bleven achter Oranje staan, ook toen het spel niet was zoals gehoopt. “Het is natuurlijk echt prachtig om te zien hoe enthousiast iedereen op de banken zit en hoe ze aanmoedigen. We zijn daar echt bizar dankbaar voor.”
En uiteindelijk kwam zelfs de wave nog op gang. Janssen lacht. “Ja, uiteindelijk ging de wave door het stadion.” Misschien past dat ook wel bij de avond. Niet alles was goed. Lang niet zelfs. Maar Nederland bleef zoeken, vond uiteindelijk de voorsprong en maakte daarna het verschil. Janssen leverde op het moment waarop de ploeg zat te wachten.
