“Ieder eindtoernooi heeft toch weer zo z’n eigen verhaal”, aldus Marijn Veen na de gewonnen derde groepswedstrijd (6-0) tegen Frankrijk. Neem twee jaar geleden. Toen Marijn weer haar toernooiopwachting maakte ná de zware hersenschudding. En nu is er het ‘duimverhaal’. Zes weken voor de start in Mönchengladbach raakte de AH&BC-voorwaartse geblesseerd aan deze niet onbelangrijke hockeyvinger. Maar met de brace om kan zij weer ‘gewoon’ spelen. Veen: “Ik speel weliswaar met een brace om, maar kan vrij spelen.”

Een EK in industriestad Mönchengladbach is toch net wat anders dan een Olympische Spelen in sportstad pur sang Parijs. “Ja, inderdaad, de beleving is anders. De Spelen zijn wereldwijd het allergrootste sportevenement. Je kan het ook bijna niet vergelijken: je zit in een dorp waar je met allemaal atleten loopt, je ziet opeens Simone Biles… En je staat dan ook opeens met de Koning te hossen op ‘van links naar rechts’.” 

Maar natuurlijk staat Veen met haar ploeg net zo gretig te spelen op een EK zoals op een Olympische Spelen. Maar er was dus het ‘duimverhaal’. Zo’n zes weken voor dit toernooi raakte zij aan deze vinger geblesseerd. 

Niet belemmerd
Maar Veen, ruim zestigvoudig international, zegt zonder beperkingen te kunnen spelen. “Ik heb een brace om. Inmiddels ben ik daaraan gewend: ik word niet belemmerd om mijn acties te maken.” 

Wat heet. Veen zorgde voor de fraaie openingstreffer. Met een echte Veen-actie en een echte Veen-backhand passeerde zij de Franse keepster voor 1-0. Daarover gesproken: heeft Marijn bij Oranje een ietwat andere invulling qua spel ten opzichte van Amsterdam? “Nee, het verschilt niet heel erg in vergelijking met mijn rol bij Amsterdam. Ik speel bij Oranje ook voorin en speel veelal op intuïtie.”

‘Druk van het goud’
Waar Veen dan misschien wel hockeyverschillen ziet? Tussen bondscoach Paul van Ass en Raoul Ehren. “Ik denk dat Raoul iets analytischer is. Hij is heel goed in het analyseren van tegenstanders voorafgaand. Dat is een verschil met Van Ass.”

Wat dan weer níet een verschil is… ‘De druk van het goud’ voor de Oranjevrouwen. Ook onder Ehren wordt niets anders verwacht dan toernooiwinst. Belemmert dat de ploeg soms om ‘vrij en frank’ hockey te spelen? “Ik denk het niet. De buitenwereld verwacht het van ons. Maar wij verwachten het ook van onszelf. We moeten het beste uit onszelf halen en uit het team. Die druk is er, maar het is niet dat wij het elke dag tegen elkaar zeggen. We bekijken het per wedstrijd.” 

En dat klinkt weer veelbelovend voor Veen -én haar duim- richting de halve tegen Spanje.