Deelnemen aan het WK viel voor Lidewij Welten bijna in het water in 2014. Met spalk, heel veel gelopen shuttles en een bezoek aan een handtherapeut, lukte het toch. ‘Het goud is zo groots gevierd dat we de dag erna bij de mannenfinale allemaal met enorme zonnebrillen op de tribune zaten.’

Welten had een heel goed seizoen gedraaid en was er helemaal klaar voor. ,,Toen sloeg iemand nét voor het WK tijdens een training een bal op mijn hand. Uiteindelijk kon ik spelen, maar wel het hele toernooi met een gebroken middenhandsbeentje.” Of dat ging lukken, was best onzeker nadat het net was gebeurd, zegt Welten. ,,De eerste wedstrijd heb ik niet gespeeld. Gelukkig had de bondscoach genoeg vertrouwen in mij, dat ik die kon missen.

Je ziet het nog steeds trouwens: in plaats van een knokkel is het een beetje naar beneden gezakt en zit er een soort deukje in mijn hand.” Ze kreeg een spalk om wedstrijden te kunnen spelen. ,,En ik ben naar een handtherapeut geweest. Die heeft me goed begeleid. Ondertussen liep ik vooral veel shuttles, dat weet ik nog precies. Op de persdag voor het toernooi begon, sta ik met mijn hand omhoog op één van de foto’s.’’

Ze herinnert zich het WK als ‘groot en mooi’. ,,Voor het eerst sinds lange tijd in een voetbalstadion. Je zag toch dat het daar allemaal professioneler uitgerust was dan in het hockey. Je liep rechtstreeks van de kleedkamer het veld op. Was er niet ook een hottub?” Eerder vertelde Joyce Sombroek dat ze met legguards en al in de jacuzzi was gesprongen na het winnen van de finale. Welten, lachend: ,,Ha, heeft ze dat verteld? Dan was het zo hè? Heb ik dat beeld dat er zo’n bad was niet geïdealiseerd.” 

Natuurlijk kwamen er voor Welten veel vrienden en familieleden supporteren. ,,Laatst gaf ik een clinic aan Amerikanen met Argentijnse roots. Bleek dat zij allemaal voor dat WK in Nederland waren geweest. Zelfs hun dochter, die natuurlijk toen twaalf jaar jonger was dan nu, zat daar als klein guppie al op de tribune. Middenin die oranje zee.”

Gigantische zonnebrillen op de tribune

Het team ging vlekkeloos naar de finales. ,,Anders dan tijdens de Spelen twee jaar eerder, toen was het allemaal net aan. Ik herinner me van de finale nog een actie waarin ik ver kwam, maar ik weet niet meer of daar uiteindelijk een goal uit kwam.” Oranje won de finale met 2-0 van Australië en was wereldkampioen. Dat is uitgebreid gevierd, grijnst Welten. ,,Misschien moet ik daar geen details over vertellen. Ik was wel als één van de laatsten weer thuis, met Maartje Paumen, Xan de Waard en Jacky Schoenaker. We waren in een heel donker café. Je zag helemaal niet dat het buiten alweer licht was.’’ 

Ook een mooi verhaal: ,,Ik had toen een relatie met Phil Borrows die bij de mannen van Nieuw-Zeeland speelde. Die moesten ‘s ochtends vroeg nog om de zevende plaats spelen. Kwam hun bus precies voorbij rijden toen wij ergens met een taxi werden afgezet. Hoorden we ineens ,,Dutch ladies on the left!”. ,,Joehoe, succes met je wedstrijd”, riepen wij terug.” Later op de dag speelden de Nederlandse mannen hun finale. ,,Daar waren we bij! Maar we hadden het zwaar, haha. Volgens mij zat het hele team met gigantische zonnebrillen op die tribune.”