Dat steeds maar winnen niet zo vanzelfsprekend is als men misschien denkt, bleek op het WK. Hoewel Yibbi Jansen weer topscorer werd op een groot toernooi, had de medaille deze keer een andere kleur: zilver.
‘Mensen die me goed kennen, weten dat ik heel gepassioneerd ben en veel drive heb voor de doelen die ik voor ogen heb. Daar ga ik helemaal voor. Maar ik weet me ook goed te schikken in een team. Als me gevraagd wordt om op een bepaalde manier in het veld te staan, dan voer ik dat uit, in naam van het team.’
Jansen komt als altijd rustig over, weegt haar woorden af en denkt goed na over wat ze wel en niet zegt. Het is ook nogal wat: natuurlijk die ijzersterke strafcorner, de documentaire die voor het WK over haar werd uitgezonden op tv en de toenemende aandacht van de afgelopen jaren terwijl Yibbi uitgroeide tot misschien wel hét boegbeeld van de nationale ploeg.
Past de bekendheid die daarbij komt kijken bij jou?
‘In al mijn keuzes is altijd de kern geweest: past het bij mij, sta ik erachter. Sommige sporters delen privé misschien wat meer. Dat doe ik soms ook wel, maar er zit altijd een bepaalde terughoudendheid in. Misschien maakt dat het interessant, dat het niet altijd duidelijk is wat ik denk. Dat mensen het daarom leuk vinden om bijvoorbeeld via zo’n documentaire een kijkje in mijn hoofd te krijgen. Ik vind het ook wel grappig om te merken dat er een verschil kan zitten tussen hoe mensen van buitenaf naar onze groep kijken en hoe het van binnenuit is.’
Buitenstaanders kunnen misschien ook wel nooit écht begrijpen hoe deze Oranje-ploeg met elkaar is. En wat er allemaal komt kijken bij het totaalplaatje dat Yibbi is. ‘Ik hoop vooral dat kinderen, als ze de documentaire zien, denken en leren dat als je dicht bij jezelf blijft, het dan niet uitmaakt wat de uitkomst is. Het resultaat van alles wat je doet is dan positief. Als ik voor mezelf spreek is dat zo, juist omdat ik dat zo heb gedaan. Dan kan je altijd trots zijn op het resultaat.’
Zelfs als er iets niet lukt? Wat als je Oranje nooit meer had gehaald?
‘Ja, want als je jezelf verliest… Ik zou het niet willen op een manier die niet bij mij past, waar ik niet gelukkig van word. Dan kan je dit niet jarenlang doen.’
Hoe zijn de dagen geweest ná het WK? Ineens is het voorbij.
‘Het resultaat is echt een teleurstelling. We zijn de zaterdagavond nog bij elkaar gebleven. Op zondag ging iedereen naar huis of op vakantie. Het is gek om weer thuis te zijn. Tweeëneenhalve week beleefden we samen een heel intense periode. Ook daarvoor waren we al maanden bezig met het WK en tijdens het toernooi leef je vol focus naar die wedstrijden toe. Nu ben je uit die bubbel en begint ook het resultaat in te dalen. Dat voelt leeg.’ Met haar vriend en ouders gaat ze even naar Spanje. ‘Even weg is toch wel lekker. De zon, het strand, dat helpt. Thuis kom ik toch gauw in een soort ‘regelstand’.’
Hoe heb je de start van het WK beleefd, met de twee poulefases?
‘Het zorgt ervoor dat de eerste poule belangrijker is. Je wilt natuurlijk nooit een foutje maken, maar nu kon dat echt nadelig uitpakken. Dat maakt het spannender. Eerst weet je nog niet precies hoe het gaat zijn, de organisatie, hoeveel mensen er in het stadion zitten; dat moet je even ondergaan. Maar we begonnen goed tegen Chili, waardoor je in het toernooi kunt groeien. De kans was groot dat Australië met ons mee zou gaan naar de tweede poulefase, dus die wedstrijd was gelijk heel belangrijk. Daarna Japan, India, China: er was een goede opbouw en er waren veel verschillende doelpuntenmakers. Dus in die fase ging het heel goed.’
Logischerwijs liep de spanning op voor de halve finale tegen België. ‘Zeker, dat voel je wel. We verwachten veel van onszelf, de buitenwereld verwacht een hoop, en je wilt gewoon naar die finale. Je hebt gezien dat zo’n wedstrijd anders is dan wanneer je een poulewedstrijd tegen elkaar zou spelen. Het lag heel dichtbij elkaar. Ik ben blij dat we gewonnen hebben.’
Wat kreeg je mee van de discussie die bleef doorsudderen rondom het afgekeurde Belgische doelpunt?
‘Ik had mijn telefoon lekker weggelegd, maar hoorde van anderen wel wat de reacties waren. Dat er commotie was. Wat ik een bijzondere twist vind, is dat het ook tegen ons gericht was. Terwijl het een arbitrale beslissing was waar wij niets aan konden doen. Plus, stel dat die goal wel had geteld, dan was het 1-1 geweest met nog vijf minuten te spelen. Het is niet dat België dan gegarandeerd in de finale had gestaan, maar er wordt gedaan alsof dat wel zo is. Dat vind ik een gekke conclusie. Ik heb ook zeker meegekregen dat de Belgische dames samen met de Argentijnse ploeg gingen feesten tijdens de prijsuitreiking… Daarvan kan ik alleen maar zeggen: voeding voor ons.’
De herinneringen aan de finale zijn nog vers. Is dit het bewijs dat het allemaal niet vanzelfsprekend is?
‘Zo wordt het door de buitenwereld soms wel gezien, hè? ‘Oh Nederland wint toch wel weer’. Als je zelf in het team zit, weet je dat er veel meer bij komt kijken. Dat het iets heel knaps is dat Nederland zo lang gedomineerd heeft. De trainingen, de voorbereiding, de spanning die erbij komt kijken. Dat is grootser dan mensen beseffen. Als je alleen maar kunt winnen… Dan kan je eigenlijk alleen maar verliezen. Ergens denk ik, dat zijn we ook verplicht. Nederland is een groot hockeyland, we zijn al jaren supergoed. Je wilt laten zien dat we zo goed zijn. Maar ‘We winnen toch wel’, dat denk ik zelf echt geen seconde.’
Behalve je spel en de media-aandacht, was er nog de lancering van je eigen hockeymerk Yibbi die je tot een hoofdrolspeler maakte dit WK. Hoe is dat tot stand gekomen?
‘Mijn vader is ondernemer, ik heb bij hem altijd gezien hoe hij dat doet, iets creatiefs bedenken en opbouwen. Ik had begin dit jaar mijn studies afgerond, bedrijfskunde en daarna een master in finance, en was op zoek naar iets nieuws. Ik wilde graag wat anders doen dan wat iedereen doet, daar hou ik van. Na de Spelen merkte ik dat mijn populariteit was toegenomen, dat veel mensen vroegen naar mijn haarband. Eerst dacht ik, dan doe ik alleen dat, mijn eigen haarband maken. Maar het past ook wel bij mij om het dan gelijk goed te doen en groots aan te pakken. Ik wist natuurlijk dat het WK in eigen land er aankwam, nou ja, er is geen beter moment voor de lancering dan dat, toch?’
De eerste stappen zijn gezet, twee weken lang konden mensen kennis maken met ‘Yibbi’ in de WK-winkelstraat op het terrein. Inmiddels liggen haar spullen bij drie sportwinkelketens in de schappen. ‘Gelukkig is iedereen heel enthousiast. Dat geeft weer nieuwe energie, om door te gaan en nieuwe dingen te bedenken. Ik denk bijvoorbeeld aan samenwerkingen met hockeykampen, maar ook meer de mode- en kledingkant op gaan trekt mij. Daar ga ik allemaal de komende tijd naar kijken.’
Je kunt nog even uitrusten, maar binnenkort start een nieuw seizoen van de Hoofdklasse. Dan gaan we een Stichtse zien zonder Xan de Waard. Hoe gaat dat zijn?
‘Ja, dat gaat wel anders zijn. Ze is zo lang zo goed geweest. We hebben een heel talentvolle groep, maar er zal vast iets veranderen in de dynamiek. Xan had een leidersfunctie in de groep. Dat vormt zich meestal een beetje vanzelf, ik denk dat ik daar zeker ook iets aan kan bijdragen. Dat er weer jonge meiden met nieuwe ideeën en nieuwe energie bij komen, is ook heel leuk en goed in combinatie met speelsters met meer ervaring. Ik denk dat we zeker weer iets moois neer kunnen zetten dit jaar.’
