Ze zoekt naar woorden, maar vindt ze nauwelijks. Agustina Gorzelany staat na de verrassende WK-winst van Argentinië met een gouden medaille om haar nek en kijkt nog altijd alsof ze zelf nauwelijks kan bevatten wat er is gebeurd. Argentinië heeft Nederland verslagen in de finale. Las Leonas zijn wereldkampioen.

“This is one of the main highlights of my career”, zegt Gorzelany. “Definitely.” Argentinië stond de afgelopen jaren vaker op het podium, maar goud bleef buiten bereik. Nu is het gelukt. Uitgerekend tegen Nederland, in een finale waarin de Argentijnen zich volgens Gorzelany de betere ploeg toonden. “Ik kan het niet in woorden uitleggen. Ik ben meer dan gelukkig en ontzettend trots op Argentinië. Op het hele team, alle speelsters, de staf en iedereen die onderdeel is geweest van ons proces.”

Dat woord – proces – keert voortdurend terug in haar verhaal. Het is misschien wel de belangrijkste les die Gorzelany uit het toernooi haalt: blijven geloven, ook als het resultaat niet direct komt.

Nooit opgeven
“Never give up. Never, never give up.” Dat is volgens de Argentijnse international de belangrijkste boodschap van het hele toernooi. Als ploeg bleven de Argentijnen geloven in hun kansen, ook toen Nederland op voorsprong kwam “Geloof in je dromen, geloof in je inspanning en in wat we met elkaar hebben opgebouwd. Nooit opgeven.”

Ook individueel heeft Gorzelany die overtuiging meegenomen. “Als speelster heb ik vooral geleerd om het proces te vertrouwen. Dat is het belangrijkste. Vertrouw op wat je wordt verteld, vertrouw je teamgenoten en vertrouw op wat je zelf doet. Vertrouw volledig op het proces.” Dat proces heeft Argentinië uiteindelijk naar het hoogste podium gebracht.

“Wij waren beter”
Van een klassieke 50-50-finale wil Gorzelany niets weten. Waar Raoul Ehren de wedstrijd beschreef als een duel waarin de verschillen minimaal waren, zag de Argentijnse verdediger haar ploeg als de betere partij. “Ik geloof echt dat wij deze keer beter waren. We hielden het grootste deel van de wedstrijd de bal. Nederland had kansen, maar niet zo veel.” De acht Nederlandse strafcorners vormden voor Argentinië een belangrijk gevaar, maar leverden slechts één Nederlandse treffer op. Aan de andere kant wist Argentinië uiteindelijk wel de wedstrijd om te draaien.

“Ze hadden één duidelijke strafcorner en daaruit scoorden ze. Maar ik vond dat op dat moment niet helemaal eerlijk. Daarna hebben we, zoals ik al zei, nooit opgegeven. We bleven proberen en uiteindelijk konden we scoren. We hebben gedaan wat we moesten doen.” En dus stond Argentinië na afloop bovenaan. Voor het eerst in lange tijd niet alleen met een medaille, maar met de hoofdprijs.

Geen eindpunt, maar een begin
Gorzelany ziet de wereldtitel nadrukkelijk niet als het eindstation van het Argentijnse vrouwenhockey. Integendeel “Ik denk dat dit het startpunt is. Niet het ultieme doel.” De wereldtitel moet volgens haar in Argentinië een nieuwe impuls geven aan de sport. Het land heeft volgens Gorzelany meer steun nodig om structureel tot de absolute wereldtop te blijven behoren.

“Ik hoop echt dat dit het begin is van iets groots. Dat ons land gaat beseffen hoe groot hockey in Argentinië is en hoeveel steun we nodig hebben om dit voort te zetten. Zodat Argentinië op de plek kan blijven waar het hoort als we de ondersteuning krijgen die we nodig hebben.” Het goud is daarmee meer dan een prijs. Het is een boodschap aan het thuisland.

Een bijzondere ontmoeting met Veenendaal
Voor Gorzelany kreeg de finale bovendien een persoonlijke lading. Ze kent verschillende Nederlandse speelsters uit haar tijd in de Hoofdklasse. Ze speelde zelf in Nederland en kwam tijdens het WK oude bekenden tegen. Voor de wedstrijd sprak ze slechts één van hen kort: Anne Veenendaal. “Ik kwam alleen Anne tegen. Ik gaf haar een dikke knuffel en wenste haar veel succes voor de wedstrijd. Met de andere meiden heb ik voor de wedstrijd niet gesproken.”

Na afloop zwaaide ze naar de Nederlandse speelsters en feliciteerde ze hen met hun wedstrijd. Maar één vraag dringt zich na zo’n finale natuurlijk op: hoe goed is Veenendaal eigenlijk? Is zij de beste keepster ter wereld?Gorzelany hoeft niet lang na te denken.

“She did it very well.”

Een bescheiden antwoord, maar de strekking is duidelijk. In een wedstrijd waarin Nederland meerdere strafcorners en kansen kreeg, hield Veenendaal haar ploeg lang overeind. Voor Gorzelany is de Nederlandse keepster van wereldklasse.

“Ik mis Nederland”
De wereldtitel werd gevierd in een land waar Gorzelany haar eigen hockeyverleden heeft liggen. Ze speelde jarenlang in Nederland en bewaart warme herinneringen aan de competitie. “Ik mis het om hier te spelen. Ik geloof echt dat dit een heel belangrijke competitie is, een van de belangrijkste competities.”

Vooral het spelen met Nederlandse speelsters vond ze bijzonder. “Ik genoot er echt van om hier met alle Nederlandse meiden te spelen.” En dan is er nog Amsterdam. “Ik mis het om hier te zijn, vooral Amsterdam. Het is een heel mooie stad.” Dat maakt deze terugkeer extra bijzonder. Ze keerde terug naar een vertrouwde omgeving, maar verlaat Nederland nu als wereldkampioen.

De toekomst? Eerst genieten
Of dit succes haar ook richting het einde van haar carrière brengt, wil Gorzelany nog niet zeggen. Ze krijgt de vraag of ze misschien over één of twee jaar stopt, maar houdt de toekomst bewust open. “Ik kan die vraag op dit moment echt niet beantwoorden. Ik geniet van het proces en van dag tot dag. Ik weet niet wat er morgen gaat gebeuren.”

Voorlopig is er ook weinig reden om vooruit te kijken. Eerst moet dit historische succes gevierd worden. “Na lange tijd staat Argentinië weer helemaal bovenaan. Daar ga ik van genieten. Ik ga terug naar Argentinië, naar mijn familie en vrienden, om het met hen te vieren. Daarna zien we wel.”

“Argentina is first”
De route naar de wereldtitel was bovendien allesbehalve eenvoudig. Argentinië kwam vanuit België en had weinig tijd om zich optimaal voor te bereiden. De reis en het korte tijdsbestek maakten het toernooi extra zwaar. “Het was lastig, omdat we niet genoeg tijd hadden om alles te doen wat we echt nodig hadden. Maar het maakte ons niet uit.”

De Argentijnen wisten dat het zwaar zou worden. En juist daarom waren ze voorbereid. “We wisten dat het voor ons en voor iedereen een beetje moeilijk zou worden. We waren daarop ingesteld. We waren klaar voor alles.” Nu is alle inspanning beloond. Gorzelany kijkt nog één keer naar de gouden medaille, alsof ze wil controleren of die er echt hangt. “Ik ben meer dan trots op dit team.” Ze glimlacht.

“Again, no words.”