Wanneer er in India wordt gehockeyd, zijn er altijd vele ogen op de wedstrijden gericht. De Hockey India League zorgt ervoor dat india een mooie ervaring is voor zowel sporters als toeschouwers. Als altijd was de Hockey India League ook deze winter weer een spektakel. Maar toch, het verschil met een jaar eerder valt niet te ontkennen.
Want het waren beduidend minder ogen die zich met de Indiase competitie bezig hielden. Veel internationale topspelers die een jaar eerder nog acte de presence gaven, waren deze editie niet van de partij. Blessureleed en/of verplichtingen met de nationale teams zorgden voor de afwezigheid van onder meer Jip Janssen, Yibbi Jansen, Freeke Moes en een aantal Britse en Australische internationals. De Bengal Tigers gaven aan geen budget meer voor keeper Pirmin Blaak te hebben.
Belgische internationals zoals Tom Boon en Alexander Hendrickx gingen wél naar India, precies tussen de interlandverplichtingen in. Daarbij kwam het goed uit dat België zijn Pro League wedstrijden begin februari ook in Rourkela speelde. Daardoor konden de heren hun verblijf in het land verlengen.
Vrouwentoernooi
Bij de vrouwen bestond de competitie uit vier teams: de Soorma Hockey Club, de Ranchi Royals (met Sabine Plönissen), de Bengal Tigers (met Noor de Baat en Sosha Benninga) en de SG Pipers. Na een poulefase speelden de bovenste twee ploegen een finale tegen elkaar.
,,Heel bijzonder,” zo beschrijft Plönissen haar avontuur in India, dat ze in eerste instantie bijna aan zich voorbij zag gaan, nadat er tijdens de veiling niet op haar was geboden. Een week later kreeg ze alsnog bericht van iemand bij de Ranchi Royals. ,,Een appje van een random nummer uit India, ik dacht eerst nog dat het niet waar was. Of ik nog beschikbaar was. Ik zei meteen ja, want het leek me nog steeds een heel mooie ervaring.”
Een kleine twee weken duurde het toernooi bij de vrouwen. We zaten met twee teams in hetzelfde hotel, dus ik zag Noor en Sosha ook vaak, net als Agustina Gorzelany, met wie ik bij Amsterdam samen heb gespeeld.” Ze kwam terecht in een team met als voertalen Hindi, Spaans en Engels. Dat was wel even schakelen. Vooral in het veld, waar je soms even snel iets wilt bespreken. Dat ging toch minder makkelijk. De sfeer was alles wat ze ervan had verwacht. ,,We speelden in de thuisprovincie van mijn club, dus iedereen was voor ons. Het stadion was mooi en groot en helemaal vol. De mensen waren superlief en dankbaar. Heel verwelkomend, dat was zo mooi om mee te maken.
Tot de finale kwam het niet. Natuurlijk is dat jammer. We zaten er dichtbij, maar de andere teams hadden een heel goede strafcorner en wij eigenlijk niet. Dat maakt dan toch het verschil.” De Baat en Benninga haalden wel de finale met de Bengal Tigers en stonden daarin tegenover de SG Pipers. Na een 1-1 gelijkspel nam die laatste ploeg de shoot-outs net wat beter.
Herentoernooi
Het toernooi bij de heren duurde bijna twee keer zo lang, vrijwel de hele maand januari. Na de poulefase gingen de bovenste vier ploegen door naar de finalerondes: het HIL Governing Council dat volledig uit Indiase spelers bestond, de Hyderbad Toofans, de Ranchi Royals (met Boon) en de Kalinga Lancers (met Hendrickx). Bram van Battum (SG Pipers) en Sander de Wijn (Tamil Nadu Dragons) visten achter het net.
Incredible India, zo omschrijf ik het graag”, aldus De Wijn. ,,Alles kan gebeuren, niets is zeker. Het is de andere kant van wat we als Nederlanders gewend zijn. Waar bij ons ja, ja is, is daar ja misschien en we horen over een week wel of het is gelukt, als je er zelf achteraan gaat. Dat is mooi en leerzaam.” Al in 2017 speelde hij de HIL. ,,Toen speelde ik ook al met David (Harte, red.) en dat is ook nu heel waardevol geweest. Samen met een van mijn beste vrienden op het veld staan: het voelde als een soort overtime, dat we nog een keer een laatste wedstrijd samen mochten spelen op zo’n podium.”
Er waren meer duo’s in zijn ploeg. Dat was beleid: dat iedereen een maatje had die ze al kenden. We moeten in een korte tijd iets met elkaar opbouwen. Goed kunnen hockeyen is één, maar je moet ook aan het grotere plaatje denken en het vraagt soms een heel andere interactie met de jongens die uit een andere cultuur komen.” Anders dan de grote verhalen die worden verteld over het Indiase publiek, viel de sfeer tijdens het toernooi hem deze keer tegen. ,,Ja, daar kan ik kort over zijn: die was vrij matig. Ik weet niet waar het aan lag, er is een enorm bereik op televisie, alles wordt live uitgezonden, maar in het stadion was het toch een beetje mat. Dat gaan ze vast evalueren.”
Ook De Wijn staat stil bij de cultuur en talen van het land. ,,Mijn ploeg kwam uit het zuiden van India. Daar zijn mensen wat introverter en ze spreken een eigen, regionale taal. Onze meetings waren in het Engels, werden vertaald naar het Hindi en ook nog naar de regiotaal. Ze duurden lang, maar het had ook z’n charme, want er was plek voor iedereen.” Een plek in de finalerondes kwam er dus niet voor de Tamil Nadu Dragons. ,,Vier keer gelijk uit zeven potten. Van de top drie hebben we in reguliere speeltijd niet verloren, dus er zat hoop in. Maar het optimale resultaat haalden we niet, dat is jammer.”
Hockey als verbinding
Het zijn de cultuur en tradities die zowel bij Plönissen als bij De Wijn bijblijven. Plönissen: “Doordat wij niet in die finale stonden, had ik nog wat ruimte om meer van de cultuur mee te maken. Samen met een paar Indiase teamgenootjes heb ik een tempel bezocht, waar zij uitleg gaven over hun rituelen en gebruiken.”
De Wijn:We hebben een nationale feestdag gevierd met het team, een soort oogstfeest. Er echt een mooie tijd met elkaar van gemaakt. Uiteindelijk is hockey dan een middel om verbinding te creëren. Goed presteren, iets bijdragen en kijken welke impact je achterlaat in het leven van elkaar.”
