Er is meer aandacht, al je familie en vrienden zijn erbij en er zijn nog hogere verwachtingen.’ Keepster Joyce Sombroek hield haar doel schoon tijdens het WK van 2014, maar herinnert zich vooral het enorme zelfvertrouwen van haar ploeg, dat onder meer te danken was aan een afgebroken legertraining.
Als ik langs het stadion rijd, heb ik altijd nog een warm gevoel,’’ vertelt Sombroek. Het zat iedere keer helemaal vol. We kwamen met kindjes aan de hand oplopen voor de line-up. Dan keek je om je heen en was het een en al oranje.’’ Zo’n groot toernooi in eigen land, dat bracht extra druk met zich mee. ,,Het geeft ook een boost. Je moet proberen niet te denken in ‘we móeten hier winnen’, maar er is meer aandacht voor en er zijn nog hogere verwachtingen. En we legden de lat voor onszelf altijd het allerhoogst.’’
De focus moest vooral op dingen waar ze wél invloed op hadden: een goede voorbereiding. Ze sliepen een keer in tentjes in het ADO-stadion. ,,Om alvast op die plek te visualiseren hoe wel in een bomvol stadion wereldkampioen zouden worden. Dat gaf veel vertrouwen.’’ Gelukkig is een hockeygoal kleiner dan een voetbalgoal: Ja, daar ben ik toen ook in gaan staan. Ik weet nog precies wat ik dacht: ‘Wat een groot goal, dat is pas moeilijk de nul houden!’’
Extreem internse ervaring
Een ander onderdeel van de voorbereiding: een legertraining. Voor de Spelen in Londen waren we in Alicante geweest. Diezelfde legerofficieren kwamen een half jaar voor het WK ook langs op Papendal. Dat was echt zo’n ‘o nee’-moment, want we hadden al een paar dagen hard getraind. We werden vroeg gewekt en moesten binnen een paar minuten opstaan, dus bijna iedereen lag heel alert met de kleding al aan in bed.’’
Er volgde een parcours door het bos. ,,Van tevoren hadden we met elkaar afgesproken dat als iemand het niet meer zou willen, we met z’n allen zouden stoppen. We spraken een codewoord af, ‘leeuwtje’.’’ Dat had met de ervaringen van Alicante te maken, legt Sombroek uit. Dat was bijzonder geweest, maar sommigen hadden het ook als extreem intens ervaren. Anderen kwamen terug van een blessure. Dan is het best spannend om in het donker door bossen te rennen als je het WK wilt halen. Dus er waren wat gemengde gevoelens. We zijn er wel aan begonnen, maar op een gegeven moment was het zover en zijn we met z’n allen gestopt.’’
Daar was bondscoach Max Caldas niet blij mee, vertelt ze. Tegelijkertijd zegt het haar nog altijd veel over het vertrouwen dat ze als ploeg in elkaar hadden. ,,Dus het was uiteindelijk heel mooi. Het leverde goede gesprekken op en bracht ons dichter bij elkaar. Vlak voor de start van het toernooi kreeg iedereen nog een brief van Max, met mooie woorden. Die heb ik nog wel ergens.’’
Met legguards in de jacuzzi
Het toernooi zelf was fantastisch, blikt Sombroek terug. ,,We hadden een enorm goed team, alles viel op z’n plek. Voor de finale voelden we bijna geen spanning, zoveel vertrouwen hadden we dat het goed ging komen. Geen twijfel, gewoon: dit gaan we doen.’’
Na het eindsignaal werd het kampioenschap uitbundig gevierd in het stadion. En in de jacuzzi in die voetbalkleedkamer. Daar heb ik met mijn legguards nog aan ingezeten,’’ lacht de oud-doelvrouw. Het was ook voor haar persoonlijk een uniek toernooi: niet één keer hoefde ze te vissen. Daarmee werd ze benoemd tot doelvrouw van het toernooi en het leverde haar later de keepster van het jaar-award op. ,,Een persoonlijke prijs is heel leuk, iedereen had die wel verdiend. In Londen was dat al zo, maar voor mijn gevoel heb ik op het WK een nog beter toernooi gekeept. Zo’n prijs is dan een enorme kers op de taart.’’
