De zilveren WK-medaille van 2014 is een waardevolle voor Constantijn Jonker. ‘Het is het enige wereldkampioenschap dat ik heb gespeeld, dus het is een bijzondere. Tweede van de wereld worden is iets heel cools.’ Tegelijkertijd ziet hij, als hij terugkijkt op het toernooi, een gemiste kans.
,,Ik herinner me goed dat het toernooi aanvankelijk vrij stroef ging. Dat we echt wel moesten wennen. Het was natuurlijk allemaal perfect geregeld en het stadion was supermooi, maar die eerste wedstrijd, volgens mij tegen Argentinië… dat was niet sprankelend.’’ Jonker diept de juiste tegenstander zo op uit zijn geheugen, ondanks dat zijn interlandcarrière inmiddels als een vorig leven voelt.
Oranje was zeker bezig met het feit dat het toernooi in eigen land was, herinnert Jonker zich. Met name de sfeer natuurlijk. We hadden echt het idee: we gaan hier een enorm hockeyfeest van maken. We speelden in de jaren ervoor bij vlagen waanzinnig. Maar bij dat toernooi ging het niet meteen heel soepel.”
Speciale locatie
Bij het bijzondere van het hockeyen in een voetbalstadion, stond hij pas later stil. Toevallig vond mijn zoontje laatst een fotoboek op zolder. We hebben destijds een boekje gekregen met allemaal mooie foto’s. Ik denk dat ik me eigenlijk pas op dat moment realiseerde hoe speciaal het was. Het was best bizar dat we in zo’n stadion die wedstrijden speelden.’’
Net als nu, stonden de spelers stil bij het vórige WK in eigen land: waar de Oranje mannen in 1998 goud pakten. Ja, dat hadden we allemaal bewust meegemaakt. Dat was iets magisch geweest. Ik woonde zelf in Utrecht, had een seizoenskaart bij FC Utrecht. Dat we in dat stadion hockey gingen kijken, op een leeftijd dat je het hockey net gaat volgen Daardoor vroegen wij ons als team ook af hoe het zou zijn als wij datzelfde zouden presteren.’’
Stroef toernooi
Maar na die moeizame eerste wedstrijd bleef het stroef gaan voor Oranje, blikt hij terug. ,,Er zat veel druk op de ploeg, veel spanning. We wonnen de halve finale maar met 1-0. Steeds dachten we, als we de finale straks winnen, dan hebben we het daar nooit meer over.’’
Dat gebeurde niet, Nederland ging met 6-1 het schip in tegen Australië. ,,Een gigantisch gemiste kans,’’ zegt Jonker daar nu over. Dat klinkt misschien sterk, want als je de uitslag ziet, denk je: het heeft er nooit ingezeten. Maar we kwamen 1-0 voor door een heel mooie goal van Jeroen Hertzberger en kregen ook nog een paar corners. Als je wél die 2-0 maakt, dan gaat het stadion erachter staan en wordt het waanzinnig.’’ Het omgekeerde gebeurde: De 1-1. Daarna kwam er een bepaalde matheid in het hele stadion, een rare stilte. Uiteindelijk werd het een heel lelijke uitslag, terwijl ik nog steeds denk dat we iets heel moois hadden kunnen neerzetten. Het is doodzonde dat we dat niet hebben gedaan.’’
Geschiedenis geschreven
Toch ziet hij het WK van 2014 als het hoogtepunt van zijn interlandcarrière. ,,Kijk naar de gouden generatie van Parijs. Je merkt hoe er geschiedenis is geschreven. Wij zaten daar eigenlijk maar één wedstrijd naast. Het wordt nooit in één adem genoemd met het WK van ‘98 of de Spelen van 2000, maar we waren gek genoeg best dichtbij en dus is het voor mij toch een hoogtepunt.’’
Hij staat ook stil bij de grote hoeveelheid media-aandacht die het toernooi genereerde. ,,Meer dan een miljoen mensen keken die de finale live op tv. Maar een paar dagen daarvoor was die iconische voetbalwedstrijd tussen Nederland en Spanje, die Oranje met 5-1 won. Dat zette alle aandacht dan ook wel weer in perspectief, haha.’’
Zilver is ook cool
De zilveren medaille is hem waardevol. ,,Ik heb een soort doosje waarin ik al mijn prijzen bewaar; deze ook. Ik voel wel dat dit een bijzondere is, het is het enige WK dat ik ooit heb gespeeld. Tweede van de wereld worden is echt iets cools.’’
