Tijdens het perspraatje in Venlo maakt Raoul Ehren -eigenlijk zoals altijd- een compleet relaxte indruk. En hij heeft daar natuurlijk ook alle reden toe. Oranje haalde het volle pont uit de drie groepswedstrijden, de sfeer in de groep is goed en de toernooidebutanten laten zichzelf zien. Een bepaalde voorspelbaarheid staat voorop. “De dingen die we onder controle hebben, hebben we onder controle”, aldus de oefenmeester. Verder blikt hij vooruit op de hoogstwaarschijnlijke vrouwenfinale. “Die spelen tegen mijn vorige ploeg België zou natuurlijk het mooist zijn.”
Het is bepaald niet het eerste EK voor Ehren als eindverantwoordelijke. Hij stond al eerder op EK’s, een WK en een Olympische Spelen. En de ervaringen die hij destijds heeft opgedaan, probeert hij nu natuurlijk als ‘debuterend’ Oranje-coach mee te nemen. “Het is ook niet veel anders dan anders. We spelen tegen Europese ploegen: Ierland en Frankrijk kennen we niet zo goed. Maar bijvoorbeeld Spanje, België en Duitsland kennen we door en door. Doordat het niet anders dan anders is… Gaan we geen gekke of rare dingen doen. We doen lekker waar we altijd mee bezig zijn. En het loopt natuurlijk prima.”
Dat zijn geen vreemde woorden voor een oefenmeester die zijn ploeg al naar drie zeges heeft geloodst. Maar Ehren lijkt niet al te veel terug te willen blikken op gehaalde prestaties. “Die wedstrijden tegen Ierland en Frankrijk… Dat is in niets te vergelijken met wat er nu gaat gebeuren.”
In zijn algemeenheid vindt Ehren dat het niveau in het top dameshockey ‘nivelleert’. “Er zijn eigenlijk niet meer van die extreem grote uitslagen. In het verleden zag je bij het damestoernooi echt nog weleens een 10-0 of zelfs 12-0 verschijnen. “Daarnaast zie je dat ploegen als Frankrijk en Schotland ook gewoon een wedstrijd weten te winnen. Het is goed voor het vrouwenhockey dat de verschillen niet meer zo extreem zijn tijdens een toernooi. Anders zeg je misschien toch weer tegen elkaar: ‘waar zijn we mee bezig?’.”
Vergelijking Van Ass-Ehren
In de tijd van Paul van Ass was dat misschien wel het geval nog. Over Van Ass gesproken: wat ziet Ehren zelf als het grootste verschil, of de grootste verschillen, tussen hem en de vorige bondscoach? “Ik ken Paul niet als coach. Dus dat kan ik niet beoordelen”, begint Raoul.
Daaraan voegt hij dan wel toe: “Ik moet het doen van ‘horen zeggen’. Zelf probeer ik iets meer de accenten op het hockeyspel te leggen: er moet een goede structuur komen in balbezit en niet-balbezit. Als het niet loopt moeten we op van elkaar op aan kunnen. Bepaalde automatismen als er iets stokt. Daarnaast houd ik er van om mensen te coachen op hun ‘super power’. Daarnaast wil ik ook voor elkaar krijgen dat er geen drempel is om naar mij toe te komen voor een gesprek. Niks moet, alles is bespreekbaar.”
Ehren geeft aan dat het ‘boek Van Ass’ een hele tijd geleden al is gesloten. Ehren focust zich niet zozeer op het verleden: “We hebben een nieuwe lichting met een aantal nieuwe meiden.”
Het boek Van Ass ging dicht. Maar het boek Ehren staat nu wagenwijd open. En ergens wringt dat wel bij de Red Panthers. Zij waren juist met Ehren begonnen om Oranje -mogelijk- van de troon te kunnen stoten. Twee jaar geleden stond Raoul in ieder geval met België in de finale tegen Oranje.
De finale tegen België?
Die finalepot ging wel vrij kansloos verloren. “Ik wil even terug in de tijd naar twee jaar geleden”, begint Ehren uit zichzelf. “Iedereen was er toen heilig van overtuigd dat de finale zou gaan tussen Duitsland en Nederland. Nu verwacht iedereen juist dat België gaat winnen. Voor mij is dat een 50-50. Maar feit is natuurlijk wel dat de Belgische ploeg alleen maar beter en beter wordt.”
Een kleine glimlach verschijnt langzaam op het gelaat van de damesbondscoach. “En natuurlijk hoop ik dat wij de finale tegen België mogen spelen.” Hij geeft aan de staf nog steeds van binnen en van buiten te kennen. En de speelster van ‘voor naar achter’. “Ik kijk daar wel heel erg naar uit. Natuurlijk hoop ik dat we ze tegengekomen: maar dan moeten we eerst nog wel de finale zien te halen.”
