SCHC Dames 1 kroont zich tot landskampioen in de zaal door Rotterdam te verslaan na shoot-outs, na een 2-2 gelijkspel in de reguliere speeltijd.
Is de Bilthovense ploeg dan, eindelijk, weer een beetje meer af van een
‘landskampioentrauma’? Deels natuurlijk. SCHC-gelegenheidsspits Lana Kalse
(die uitgerekend de beslissende shoot-out wist te maken) gaf na afloop van de
gewonnen finale tegen Rotterdam (2-2 Stichtse wint na shoot-outs, red.)
duidelijkheid.
“We hebben dat sentiment als team niet echt gebruikt. Ik kan er
natuurlijk ook niet echt over meepraten.” Het was ‘buitenstaander’ Kalse die
Stichtse dan eindelijk weer eens een grote prijs schonk. Het tweede
zaallandskampioenschap in totaal voor de Utrechters. Wat waren verder de
hoogte- en dieptepunten van deze indoorjaargang bij de vrouwen?
Rotterdam was de regerend landskampioen deze jaargang. De meiden van Brian
Vervoort konden, echter, onbevangen indoorhockey spelen. De coach sprak namelijk
na speelronde 2 tegenover HockeyMagazine: “Het huzarenstukje van vorig jaar was
wel heel uniek.” Hij maakte een terugblik: “Je kan een slechte competitie spelen,
zoals Rotterdam vorig jaar deed, maar alsnog op een play-offplaats eindigen. Dan zie
je dat er een momentum kan groeien in die play-offfase. Je hoeft daar maar een paar
goede wedstrijden te spelen en er gaat iets van geloof groeien.”
Het ontstane geloof resulteerde vorig jaar dus in de eerste zaaltitel voor Rotterdam.
Dit in liefst 24 jaar. Dit seizoen was er nauwelijks de urgentie om nog zoiets te flikken.
Uiteraard wel de wil, maar wie de stand na drie speelronden bestudeerde zou
Rotterdam weinig play-offkansen hebben gegeven. “Je moet je ook bedenken dat wij
van die kampioensploeg nu nog maar drie speelsters in deze selectie hebben.
Daarnaast hebben we pech met wat geblesseerden”, verklaarde Vervoort.
Plezier en gezonde spanning
“Het klinkt misschien cliché”, sprak hij verder. “Maar als je kijkt hoeveel druk er
telkens op een Hoofdklasseseizoen zit, waarin Rotterdam de laatste jaren telkens
play-outs moest spelen, hebben we een andere zaaldoelstelling geformuleerd.
Namelijk dat je met plezier en gezonde spanning met elkaar moet spelen. Als je nu
kijkt naar deze wedstrijd tegen Pinoké (3-3, red.) en je bent uiteindelijk tevreden over
het vertoonde spel… Dan is dat ook helemaal oké.”
Toch maakte Rotterdam weer een indrukwekkende eindspurt. Het stond in de halve
finale tegenover HDM, en opnieuw volgde een stunt: 3-2 winst. “In sommige situaties
vergeten die meiden weleens hoe goed ze zijn”, stelde Vervoort. “Soms vind ik wel
dat we dan ons tekort doen. Zowel op het veld als in de zaal horen wij dík in de
Hoofdklasse thuis.” En meer dus.
De finale was verrassend genoeg niet tegen Den Bosch -dat maar weer eens
verzaakte in de play-offs- maar tegen SCHC. In een ouderwets bloedstollende finale
was het uitgerekend ‘buitenstaander’ Lana Kalse die Stichtse naar de tweede
zaaltitel in de historie schoot. “Het is wel bizar, want bij mijn gelijkmaker (2-2) dacht ik
dat we nog achter stonden. De staf zei tegen mij: ‘jij gaat een shoot-out nemen’. Ik
zat daar nog helemaal niet voor in de focus.”
SCHC heeft eindelijk weer een hoofdprijs
Kalse miste in de reguliere tijd nog een strafbal. Maar uitgerekend de Pinoké-
speelster maakte de beslissende shoot-out, die SCHC dus weer een hoofdprijs
bezorgde. Eindelijk weer. Maar het ‘veldkampioenschaptrauma’ wordt met zo’n fraaie
indoortrofee natuurlijk niet weggepoetst. “We hebben dat ‘trauma’ ook niet echt
gebruikt richting deze finale. En ik zelf kan daar ook niet echt over meepraten.”
Onder de topploegen gebeurde natuurlijk ook genoeg interessants. In de strijd tegen
degradatie naar de Topklasse, was het Huizen dat heel duidelijk afgleed. Na vijf
wedstrijden werden er al nul punten behaald. Keepster Iza Osborne: “De factor
plezier is ook heel belangrijk voor ons.”
De velddegradant van vorig jaar kent in de Promotieklasse ook weer veel
moeilijkheden. De focus ligt daar meer op dan de zaal. Maar het einde voor Osborne
en haar indoorteamgenoten uit het Gooi was wel heel zuur en pijnlijk. Het bleven bij
nul punten voor Huizen. Mededegradant Victoria uit Poule A deed het niet veel beter:
het degradeerde direct met slechts 2 punten uit tien duels.
In de nacompetitie
Iedereen kan van elkaar winnen en verliezen
In de zaal is er ook altijd ruimte voor oude bekenden. Amsterdam, vorig jaar nog
halve finalist, moest weer eens een op de valreep een volwaardig team zien op te
trommelen. Good old Lieke van Wijk (onder andere ex-Pinoké, red.) sprak: “In eerste
instantie dacht ik ‘nee’ over het zaalverzoek, maar spijt heb ik nu niet.” Van Wijk
dartelde er ouderwets op los op het hout. “Ik was er ook harstikke content mee hoe ik
was gestopt, dat ik was gestopt”, zei Van Wijk in eerste instantie in Topsportcentrum
Almere.
Een paar dagen na een appje van de Amsterdamse zaalcoach dacht Van Wijk:
‘verdomme, waarom ook niet?’. “Ik ben misschien nog wel fitter dan vorig jaar. En het
blíjft natuurlijk gewoon een mooi spelletje. Dus… Toch maar ‘ja’ gezegd”, zei de
voormalig zaalinternational met een lichte glinstering. En met dat antwoord wordt
natuurlijk een hoop gezegd. Íedere, échte hockeyliefhebber speelt net zo graag in de
zaal als op het veld. Dit indoorseizoen bij de dames liet weer eens clichématig zien:
elke ploeg kan van elkaar winnen en verliezen.
Spanning tot het laatst en een ijzersterke teamprestatie. Gefeliciteerd speelsters en staf
