Voor de Spaanse international Miralles kreeg de halve finale van het WK tegen Nederland een extra lading. De verdediger speelde twee jaar voor Bloemendaal, kent veel van de Nederlandse internationals persoonlijk en heeft warme herinneringen aan Nederland. Dat maakte de overwinning op Oranje zaterdag extra bijzonder. “Ik heb hier twee jaar gespeeld en daar enorm van genoten. Ik heb heel veel goede herinneringen en ik hou echt van die club.”

Miralles wist daardoor als geen ander wat Spanje tegen Nederland kon verwachten. Niet alleen kent hij de speelstijl uit zijn tijd bij Bloemendaal, ook met de Spaanse nationale ploeg heeft hij de afgelopen jaren regelmatig tegenover Oranje gestaan. “We hebben vaak tegen Nederland gespeeld. We kennen elkaar dus goed en weten hoe goed Nederland kan hockeyen en welke kwaliteiten en dreigingen ze hebben.”

Toch was het volgens Miralles niet zo dat Spanje met een speciaal plan de halve finale inging. De ploeg wilde vooral vasthouden aan de eigen manier van spelen: hoog druk zetten, sterk verdedigen en de bal snel laten rondgaan. In de eerste helft lukte dat nog niet optimaal. Spanje speelde volgens Miralles te voorzichtig en was zichtbaar nerveus. Nederland kreeg daardoor enkele mogelijkheden, terwijl Spanje moeite had om zijn eigen spel te vinden. “In de eerste helft waren we misschien iets te terughoudend en nerveus. In de tweede helft speelden we met wat meer vrijheid en toen viel alles op zijn plek.”

Vertrouwen groeide
De omslag kwam vooral na rust. In de kleedkamer was de boodschap eenvoudig: niet bang zijn, blijven hockeyen en vertrouwen houden in de eigen kwaliteiten. “We zeiden eigenlijk: speel gewoon hockey en wees niet nerveus. Als we ons beste hockey spelen, hebben we de kans om deze wedstrijd te winnen.” Die instelling veranderde het beeld van de wedstrijd. Spanje ging vrijer spelen en kreeg steeds meer grip.

De gele kaart die Nederland kreeg, hielp daarbij, maar Miralles wijst vooral op de mentale omslag binnen zijn ploeg. “Natuurlijk hielp de kaart, maar vooral de mentaliteit die we lieten zien was belangrijk. We dachten: als we gaan verliezen, dan verliezen we op onze manier, met onze stijl, en kunnen we trots zijn op de wedstrijd, ongeacht de score.” Vanaf dat moment groeide het vertrouwen. Met nog een 1-0-stand op het bord wist Spanje dat de wedstrijd nog volledig open lag. “Vanaf de tweede helft wisten we dat we een kans hadden. Het stond maar 1-0, dus we hadden nog alle mogelijkheden.”

Dat Spanje uiteindelijk de finale bereikte, betekent voor Miralles nu al een van de grootste momenten uit zijn loopbaan. Toch weigert hij zich daarbij neer te leggen. De wereldtitel is nu het doel. “Het maakt niet uit of je het toernooi nog nooit hebt gewonnen, of al twee keer hebt gewonnen. Het is het WK, dus het is altijd een hoogtepunt. Maar we nemen geen genoegen met alleen de finale. We willen hem winnen.”

Hoogtepunt
Een eventuele wereldtitel zou voor Miralles zelfs het ‘absolute hoogtepunt’ uit zijn carrière zijn. Voor de finale wacht Spanje opnieuw een zware opdracht. Duitsland. “Alle teams die in de Pro League spelen kennen elkaar heel goed. De Duitsers en Spanjaarden kennen elkaar dus ook goed. Het zijn twee teams met heel verschillende manieren van hockeyen, dus het wordt erg interessant.”

Veel tijd om na te genieten van de overwinning op Nederland is er ondertussen niet. Voor de finale moet Spanje opnieuw naar Waver reizen, iets wat volgens Miralles niet ideaal is. “We wisten dat dit zou gebeuren. Je kunt dit soort dingen niet controleren. We gaan er alles aan doen om zo goed mogelijk te herstellen, terug te gaan en de finale te proberen te winnen.”

En juist in die finale ziet Miralles nog ruimte voor verbetering. De grootste les uit de halve finale is volgens hem dat Spanje geen moment mag verslappen. “Als je met 4-1 voorstaat, moet je geen makkelijke doelpunten meer weggeven. Uiteindelijk werd het veel spannender dan nodig was.”

Focus op finale
Tegen een ploeg van het kaliber van Nederland kan één moment van onoplettendheid grote gevolgen hebben. “Als je dit soort teams iets weggeeft, pakken ze het en wordt het alsnog een moeilijke wedstrijd. We moesten dus de hele wedstrijd scherp blijven, tot de laatste zoemer.”

Na het toernooi wacht voor Miralles zijn clubleven in Spanje. Hij blijft in ieder geval nog twee jaar bij Polo, de club waar hij zich naar eigen zeggen ‘uitstekend’ voelt. “Ze zijn ontzettend goed voor me en ik hou echt van de club.” Ook de Spaanse competitie biedt hem volgens eigen zeggen ‘voldoende mogelijkheden’ om zich verder te ontwikkelen, mede doordat hij daar met de nationale ploeg kan blijven trainen.

Over wat daarna komt, laat hij zich nog niet uit. “Daarna weet je nooit wat er gebeurt.” Voorlopig ligt zijn focus volledig op de finale. Eerst wacht de laatste wedstrijd van het WK. En voor Miralles zou een overwinning daarin de perfecte afsluiting zijn van een bijzonder toernooi, waarin hij juist tegen het land waar hij twee jaar met zoveel plezier speelde een van de belangrijkste wedstrijden uit zijn carrière wist te winnen.