Vier jaar lang keek Rosa Fernig toe, leerde ze en wachtte ze op dit moment. In Parijs maakte de 24-jarige middenvelder al van dichtbij mee hoe het is om met Oranje een groot toernooi te beleven, maar zelf stond ze toen nog niet op het veld. Op het WK in eigen land is het eindelijk zover. Fernig maakte tegen Chili haar WK-debuut. “Het voelt echt als een grote beloning.”

De opluchting was dan ook groot toen Fernig haar naam definitief op de WK-selectielijst zag staan. “Ja, er zat wel opluchting bij”, vertelt ze. “Ik vond het echt spannend. Eigenlijk vond ik het het hele jaar spannend.”

Het is de bekroning van een ontwikkeling die vier jaar geleden begon. Fernig maakte in de aanloop naar Parijs al deel uit van de Nederlandse selectie, maar moest het toernooi uiteindelijk vanaf de zijlijn beleven. Ze reisde wel mee en maakte alles van dichtbij mee, maar een medaille zat er voor haar niet in.

“Ik heb voor mijn gevoel wel echt veel meegekregen van hoe je een groot toernooi speelt. Op zichzelf is dat natuurlijk best wel iets bijzonders. Ik vond het heel vet om van dichtbij te zien hoe alles loopt.” Tegelijkertijd knaagde het. Fernig was er wel bij, maar stond niet op het veld. “Je was heel dichtbij, maar je stond alleen niet op het gras. Dat was het enige. Dat knaagde een beetje, maar de rest vond ik heel vet.”

Vier jaar leren
Die ervaring nam ze mee in de afgelopen vier jaar. Ze groeide bij haar club en in Oranje en kreeg steeds meer te maken met de druk die bij topsport hoort. Juist het omgaan met die druk heeft haar naar eigen zeggen veel geleerd.

“Als je meer in de tegenstand zit, heb je soms één bal en mis je die. Dan kun je wel gaan denken: ‘kut, misschien zakt het zelfvertrouwen wat’. Maar doordat dat veel is gebeurd, leer je daarmee omgaan. Dat hebben we allemaal ervaren. Je moet op een gegeven moment met zelfvertrouwen staan. Dan gaat het vanzelf.”

Die woorden passen bij de stap die Fernig de afgelopen jaren heeft gezet. Van een talent dat vooral ervaring mocht opdoen naar een speelster die daadwerkelijk onderdeel is van de WK-selectie.En dan staat ze ineens op het grootste podium. “De stap vond ik een flinke stap. Ik heb veel geleerd de afgelopen vier jaar. Ik ben echt heel blij dat ik hier mag staan. Het voelt echt als een grote beloning. En ik geniet er enorm van.”

Van de zijlijn naar het veld
Dat Fernig eerder al een groot toernooi van dichtbij meemaakte, helpt haar nu om de omstandigheden van een WK beter te begrijpen. In Parijs zag ze hoe een ploeg zich voorbereidt, hoe de dagen rondom wedstrijden verlopen en hoe belangrijk het is om binnen zo’n toernooi je eigen ritme te vinden.

Ook het verblijf buiten het hart van de ploeg had voordelen. “Soms was dat wel lekker, omdat je dan een beetje afstand kon nemen. Anders zit je er heel erg op. Je kon wel met het team zijn, maar ook af en toe even je eigen ding doen. Het had voor- en nadelen.” Nu hoeft Fernig niet meer vanaf de zijlijn toe te kijken. Ze maakt zelf deel uit van het verhaal. En dat verhaal speelt zich bovendien af in eigen land.

Een WK voor eigen publiek
Het Nederlandse WK leeft bij Fernig steeds sterker. De afgelopen weken zag ze tijdens trainingen al steeds meer van de aandacht rondom het toernooi. Vooral het vooruitzicht dat vrienden en familie naar de wedstrijden kunnen komen, maakt het bijzonder. “Ik vind het wel vet dat het allemaal Nederlands is. We hebben het de afgelopen weken tijdens de trainingen langzaam zien opkomen. Ik vind het echt nice dat er heel veel mensen kunnen komen kijken. Vrienden, familie. Dat vind ik wel echt vet.”

Daarmee is het verschil met Parijs duidelijk. Toen maakte ze als reserve deel uit van een ploeg die uiteindelijk een medaille pakte. Nu staat ze zelf op het veld en mag ze ervaren hoe het is om een WK als international daadwerkelijk te spelen.

“Het voelde van tevoren een beetje anders. Ik was me aan het inbeelden hoe ze dan echt een toernooi spelen in het team. Is dat dan vergelijkbaar met play-offs? Uiteindelijk denk ik wel een beetje. Maar het is toch weer met andere mensen en bij de club is het weer anders.” De play-offs kent Fernig inmiddels als geen ander. Juist daar leerde ze omgaan met de druk van wedstrijden waarin alles op één moment aankomt. “De play-offs zijn de leukste om te spelen.”

Op het WK krijgt ze daar nu een nieuwe ervaring bij. Geen clubkleuren, geen wachten aan de zijlijn, maar Oranje, een vol stadion en de wetenschap dat ze haar plek in de ploeg heeft verdiend. Na vier jaar wachten is het eindelijk zover. “De kop is eraf. Ik denk dat dat vooral de hoofdlijn is van deze wedstrijd. We zijn gewoon begonnen.”