Een paar maanden voor het WK was het nog maar de vraag of Jorrit Croon überhaupt op tijd fit zou zijn. Uiteindelijk stond de Bloemendaal-middenvelder er gewoon. Niet als passagier, maar als volwaardig onderdeel van Oranje. Zijn lange weg terug, het vertrouwen van bondscoach Jeroen Delmée en een WK dat uiteindelijk zonder medaille eindigde, maakten het toernooi voor Croon tot een bijzondere etappe in zijn loopbaan.

‘Ik wil erbij zitten omdat ik goed genoeg ben’

Een Jorrit Croon op volle kracht. Veel beter wordt het niet in een WK-selectie. De topmiddenvelder annex aanvaller van Bloemendaal weet hoe belangrijk het is om fit te zijn op het moment dat het er echt om gaat. Toch was zijn aanwezigheid op het WK allesbehalve vanzelfsprekend. Na de tweede zware blessure van zijn loopbaan moest Croon opnieuw een race tegen de klok aangaan. Lange tijd was het vooral een kwestie van geloven dat hij het zou redden. Naarmate de revalidatie vorderde, veranderde dat geloof langzaam in vertrouwen. ‘Ik ben superblij dat Delmée mij zóveel vertrouwen heeft gegeven.’

Eerst geloven, daarna vertrouwen

Croon bleef gedurende zijn revalidatie geloven dat hij de selectie kon halen. ‘Ja, het was misschien een beetje tegen beter weten in. In het begin was het vooral geloof. Toen ik eenmaal in de revalidatie kwam, kreeg ik ook steeds meer vertrouwen. Vertrouwen dat het misschien echt zou gaan lukken.’ Naarmate de weken verstreken, kwamen steeds meer puzzelstukjes op hun plek te liggen. De revalidatie verliep zoals gehoopt en het moment waarop Croon weer met zijn ploeggenoten op het veld stond, veranderde alles. ‘Hoe verder ik kwam en hoe meer dingen op de juiste plek vielen, hoe meer het ging zoals ik had verwacht. Op een gegeven moment dacht ik: het zou zomaar echt eens kunnen gaan lukken. Toen begon er ook vertrouwen bij te komen.’

Het echte gevoel dat hij weer volwaardig onderdeel van de groep was, kwam pas laat. ‘De laatste paar weken, toen ik weer met die jongens op het veld stond voelde ik: ik kan meedoen, ik ben weer onderdeel van de groep.’

Geen cadeau

Voor Croon was één ding gedurende zijn hele revalidatie duidelijk: een plek in een WK-selectie krijg je niet cadeau. Niet op basis van je reputatie, je verleden of de hoeveelheid werk die je in een revalidatie hebt gestoken. Tijdens zijn herstel hield hij nauw contact met bondscoach Jeroen Delmée. De gesprekken waren volgens Croon eerlijk en duidelijk. ‘Vanaf het moment dat het gebeurde, heb ik heel goed contact gehad met Jeroen. We zijn altijd heel eerlijk tegen elkaar geweest en hebben goede gesprekken gevoerd. Wat we hier doen is bikkelharde topsport. Je bent goed genoeg, of je bent het niet.’ Croon wist dat zijn route naar het WK anders was geweest dan die van zijn ploeggenoten. Juist daarom betekende het vertrouwen van Delmée veel voor hem.

‘Ik besef heel goed dat mijn weg naar het WK anders is geweest dan die van de andere jongens. Maar dat neemt niet weg dat Jeroen niemand meeneemt in wie hij geen vertrouwen heeft of die niets aan het collectief kan toevoegen. Ik ben dus superblij dat ik dat vertrouwen van Jeroen heb gekregen.’ Een selectie puur op basis van zijn naam zou voor Croon niet goed hebben gevoeld. ‘Ik zou er niet bij willen zitten omdat ik Croon ben. Of omdat ik hard heb gerevalideerd. Of omdat ik al heel vaak bij de groep heb gezeten. Ik wil erbij zitten omdat ik op dit moment goed genoeg ben om iets toe te kunnen voegen.’

Elke dag pure winst

De weg terug was allesbehalve eenvoudig. Croon sprak zelf over een situatie waarin het onmogelijke moest gebeuren om op tijd terug te zijn. ‘In alle opzichten was dit een andere revalidatie. Mentaal, fysiek, maar ook met de ervaring van die vorige blessure.’ Tegelijkertijd bleef hij vertrouwen houden in zijn lichaam. ‘Ik voelde geen beperkingen. En het lekkere is dat ik me elke dag nog beter ging voelen. Elke dag extra was voor mij pure winst.’ 

Die instelling bleek uiteindelijk misschien wel het belangrijkste van zijn comeback. Croon hoefde niet terug te keren als de speler die hij vóór zijn blessure was. Hij moest vooral weer een speler worden die het hoogste niveau aankon en iets kon toevoegen aan Oranje. Dat lukte. Tijdens het WK kreeg hij daadwerkelijk zijn minuten en liet hij zien dat zijn lange revalidatie niet voor niets was geweest. Zijn terugkeer was daarmee meer dan alleen het behalen van een selectieplaats: Croon werd opnieuw een volwaardige international op het grootste podium.

Een WK zonder medaille

Nederland begon het WK als olympisch kampioen en speelde voor eigen publiek. Daarmee kwamen automatisch hoge verwachtingen. Croon waarschuwde echter vooraf al voor een te eenvoudige benadering van de favorietenrol. ‘We weten dat de ogen op ons gericht zijn. Als olympisch kampioen en omdat we het WK in eigen land mogen organiseren, krijg je automatisch een bepaalde favorietenrol. Maar iedereen die het internationale mannenhockey een beetje volgt, weet dat de verschillen minimaal zijn.’

Die analyse bleek tijdens het toernooi treffend. Oranje drong door tot de halve finales, maar verloor daarin met 3-4 van Spanje. De wereldtitel verdween daarmee uit beeld. Een dag later volgde de strijd om het brons. Ook die wedstrijd eindigde in teleurstelling. Argentinië won met 2-1, waardoor Nederland het WK als vierde afsloot. Daarmee kreeg het toernooi een wrange afloop. Na een lange aanloop en een succesvolle comeback bleef de beloning uit.

De echte winst
Toch vertelt de vierde plaats maar een deel van het verhaal van Croons WK. Een paar maanden eerder was deelname nog onzeker. Hij moest herstellen van een zware blessure, vocht voor zijn fitheid en wist dat hij geen garantie op een selectieplaats had. Uiteindelijk stond hij er wel. Hij maakte deel uit van Oranje, speelde zijn wedstrijden en leverde zijn bijdrage aan een ploeg die tot de laatste dagen om de prijzen streed. Zijn eigen uitgangspunt bleef daarbij overeind: niet geselecteerd worden omdat hij Jorrit Croon is, maar omdat hij goed genoeg is om iets toe te voegen. En juist daarin zit de betekenis van zijn WK.