Dolle vreugde bij SCHC na het bereiken van de halve finales? Nee. En daar zijn natuurlijk ook redenen voor. Jip Dicke viel uit met een blessure (ernst is nog onduidelijk) en soms lieten de score en het spel nog echt te wensen over. Mette Winter tegenover HockeyMagazine: “Wij kunnen nog veel beter. En vooral ook nog meer scoren.”
En misschien is dat een toch wel ‘boute’ uitspraak, voor een spits van een ploeg die al tien doelpunten maakte in twee wedstrijden. Toch noemt Winter het echt nog wel een punt van verbetering. “We moeten echt meer velddoelpunten maken. Woensdag maken we vijf cornergoals en ‘maar’ één velddoelpunt. Dat is te weinig…”
Het is natuurlijk ook wel kenmerkend voor het SCHC van dit seizoen. De ploeg uit Bilthoven is niet snel tevreden. Het speelt strak, gedisciplineerd en met heel veel ambitie. Winter: “Voorgaande jaren is daar de basis voor gelegd. Dit jaar hebben wij een stap gemaakt in gedrag. Dat is een groot verschil: ‘niet zeiken, maar staan’. Binnen en buiten het veld hebben wij het ook heel leuk met elkaar.”
‘Niet zeiken maar staan’
“Maar”, voegt Winter daaraan toe. “We hebben nu nog steeds niks hé. Uiteindelijk gaat het erom dat je een keer met zo’n trofee omhoog staat. Dat het nu hartstikke goed gaat, daar halen we alleen maar positivieit uit.”
Winter benoemt het dus al. De gedragsverandering die heeft plaatsgevonden bij SCHC dit jaar. Ze concretiseert verder: “Dat is nogmaals: ‘niet zeiken maar staan’. Krijg je de bal tegen? Niet zeuren tegen de scheidsrechter. Dat is het grootste voorbeeld.”
Een grote schrik sloeg iedereen die Jip Dicke en SCHC lief is om het hart. De rappe en behendige spits moest weer al strompelend het veld verlaten, en gegeven haar blessurehistorie… Geen goed nieuws. Hoewel zij in de tweede helft wel weer ten tonele verscheen.
Revanche?
Winter: “Ik heb haar nog niet gesproken, dus weet ook nog niet hoe ernstig het is en of zij voor de rest van het toernooi d’r uit ligt. Voor haar ook gewoon heel vervelend. Zeker omdat zij vorig jaar ook niet meedeed.”
Deed het Winter misschien terug denken aan haar eigen, zeer ernstig, opgelopen blessure? “Mijn hamstring is wel gewoon volledig hersteld. Maar flashbacks? Die kreeg ik niet echt. Het maakt het ook weer anders.”
Maar natuurlijk speelt er wel degelijk iets anders voor Winter. Namelijk een soort revanche, dit wat betreft het spelen van een EHL, vorig jaar miste zij dit toernooi nog. “Ik geniet er wel meer van. Revanche? Zo zou ik het niet willen noemen. Ik geniet er wel nog meer van, je bent er nog meer bewust van hoe vet het is om hier te staan en hoe uniek het is om met de beste teams uit Europa te staan.”
