Van 26 tot en met 31 maart werden in het Engelse Nottingham de WMH Masters Hockey Wereldkampioenschappen Indoor georganiseerd. Nederland presteerde geweldig met maar liefst drie wereldtitels. De dames van 50+ en de dames van 55+ waren de beste en ook de 55+ heren gingen met de wereldtitel aan de haal. Hockey Magazine sprak met Jaap Waisvisz, die als coach van de 55+ heren wereldkampioen werd en zag dat het niveau nog altijd bijzonder hoog lag.

Aan de wereldkampioenschappen in Nottingham deden meer dan 100 teams mee uit maar liefst 20 verschillende landen. De ploegen bestonden uit twaalf spelers en het kampioenschap werd zeer serieus genomen. Zo waren er ook coaches, managers en fysiotherapeuten mee naar Nottingham voor de spelers, die dit avontuur grotendeels uit eigen zak betaalden. Bovendien was er voor het thuisfront zelfs een streamingswebsite om de wedstrijden op afstand te kunnen volgen.

De leeftijdsklassen bestreken vijf jaar en begonnen vanaf de 35+. Bij de jongere teams liet Nederland verstek gaan, maar in de strijd om de titels bij de hockeyers van 50+, 55+ en 60+ jaar floreerde Oranje. Nederland vaardigden vijf teams af, waarvan er vier de finale haalden.

Voor de heren van 50+ was er een flinke teleurstelling na een met 4-3 verloren troostfinale tegen Engeland. Ook de 60+ heren moesten een bittere pil slikken. Na een uitstekende poulefase ging Nederland met 6-3 ten onder tegen Duitsland in de finale.

Drie keer goud

Bij de andere teams was er echter reden tot feest. De dames van 50+ en de heren van 55+ stonden allemaal in de finale tegen Duitsland. De 55+ dames mochten het spits afbijten, maar kwamen al snel op achterstand. Deze werd binnen enkele minuten echter vakkundig omgezet naar een 3-1 voorsprong, waardoor de late Duitse aansluitingstreffer er niet meer toe deed.

Vervolgens was het de beurt aan de heren van 55+. Als titelverdediger wisten zij veel ogen op zich gericht en dit zorgde ervoor dat de ploeg uit de startblokken schoot. Nederland was messcherp en stond na een kleine 25 minuten al met 7-0 voor. Zo wist Nederland al vroeg dat titelprolongatie een feit was, al liet Oranje de Duitsers nog terugkomen tot 8-4.

Ten slotte was het aan de van 50+ jaar om de trilogie compleet te maken. Het begin was echter dramatisch. Dankzij twee rake strafcorners stond Duitsland na zes minuten al met 2-0 voor. Gelukkig liet Oranje zich niet van de wijs brengen, want in het derde kwart begon de comeback.

Nederland liet zien de strafcorner niet nodig te hebben en maakte er 2-2 van. In het vierde kwart werd vervolgens de voorsprong gegrepen met nog een velddoelpunt en een rake strafcorner besliste het duel. Duitsland kwam nog heel even dreigend terug door vlak voor tijd de 4-3 te maken, maar de titel van Nederland kwam niet meer in gevaar.

Coach Jaap Waisvisz over een bloedserieus WK

Zo verliepen de wereldkampioenschappen dus goed voor Nederland en het belang daarvan moet niet onderschat worden. Hockey Magazine sprak met Jaap Waisvisz, die als coach van de Oranje 55+ heren met de beker aan de haal ging.

De ploeg van Waisvisz begon in december al met trainen en speelde verschillende oefenwedstrijden. De selectie bestaat bijna volledig uit spelers die in de hoogtijdagen op zeer serieus niveau actief waren en dus wemelt het van de oud-internationals op het WK.

Het niveau is dusdanig serieus dat de ploeg van Waisvisz oefenwedstrijden speelde tegen teams uit de 1e klasse en goed weerstand kon bieden. Niet voor niets zijn alle spelers nog actief op het veld en speelt het grootste deel nog altijd in bij de jongste veteranenklasse vanaf 30 jaar.

Ook worden er video-analyses gedaan en past een deel van de spelersgroep van Waisvisz zijn dieet aan: “Ze zijn er dag en nacht mee bezig en een aantal spelers stopt enkele maanden van tevoren met drinken. Er wordt gezond gegeten en daar zijn ook discussies over. Het is echt bloedserieus.”

Dit leidt er zelfs toe dat er een keihard selectiebeleid gevoerd moet worden, waarbij coach Jaap Waisvisz zelfs zijn eigen broer moest vertellen dat het er voor hem helaas niet meer in zat om mee te spelen: Hij is geblesseerd geweest en kan niet meer leveren wat hij zou moeten leveren.”

Dit heeft volgens Waisvisz vooral te maken met de leeftijd, waarbij het verschil tussen een speler van 55 en 59 jaar oud gigantisch is. Er worden dan ook harde afspraken gemaakt dat op cruciale momenten niet iedereen nog minuten zal maken: “Dat zijn gesprekken die deze heren niet leuk vinden”, zo legt de coach uit.

Fanatieke 55+ spelers in droomfinale tegen Duitsland

Het WK was het grote doel voor Waisvisz en zijn spelers, maar in de poulefase hoefde men zich nog niet vol in te spannen. Zo was er een duel met de Verenidge Staten, die een speler van 69 op het veld hadden staan. De wedstrijd werd met 22-0 gewonnen en voor Nederland was het lastig om een middenweg te vinden tussen het doen van de sportieve plicht en het voorkomen van een vernedering.

In de eindstrijd was Duitsland de tegenstander en de honger om tegen de aartsrivaal te spelen was groot. Twee jaar eerder was een deel van de groep de kans om in de finale tegen de Oosterburen te spelen net misgelopen, door in de halve finale een 6-4 voorsprong uit handen te geven in de laatste 30 seconden tegen Spanje.

Er waren dus wraakgevoelens bij de coach en spelers van Nederland 55+: “Het hoofddoel was om tegen de Duitsers te spelen en ze te grazen te nemen. Ik had het nooit verwacht, want er zitten verdomd goede spelers bij Duitsland met WK-medailles, maar we hebben ze vernederd. We hoorden dat ook terug van het publiek, dat ze dit nog nooit hadden meegemaakt bij de Duitsers.”

Dat ook op 55-jarige leeftijd het fanatisme van de goede hockeyers nog niet verdwijnt, bewezen de gebeurtenissen na afloop van de finale. Zo tekenden de Duitsers protest aan, omdat de eindstrijd door een Nederlandse scheidsrechter geleid werd. Ook kreeg de winnende coach Jaap Waisvisz van een aantal Duitse spelers geen hand.

Toch was de sfeer tijdens het feestje ook al snel weer goed: “Als de tegenstander beter is, kunnen we het meteen loslaten en dat was vroeger niet zo. Vroeger hadden die Duitsers waarschijnlijk drie dagen niet tegen ons gepraat en nu is het nog een kwartier over en heb je een goed gesprek”, zo besluit Waisvisz.