Ze zijn goede vrienden, spelen al jaren samen bij Kampong en deelden afgelopen zomer een hotelkamer bij Oranje. Maar er kon nog meer bij: Lars Balk en Terrance Pieters zijn nu ook een duo in het bedrijfsleven, als matchmakers voor contentmakers. ,,Naarmate je ouder wordt, maak je andere keuzes. Dat wil niet zeggen dat je minder hard voor het hockey gaat: mijn Olympische droom is er nog steeds.”

Dat is niet zo?
Pieters: ,,Ik begon steeds meer te merken dat het ook heel verrijkend is om het hockeyen juist af en toe even te parkeren. Op iets anders te focussen en er daardoor op het veld extra van te kunnen genieten. Dat zijn trouwens dingen die ik vroeger al van andere, oudere spelers hoorde. Dan zeiden ze, ‘maak je niet zo druk om hockey, geniet er gewoon van’. Dat zal best, denk je dan als jonkie, je wilt gewoon beter worden en rammen. Dus kan je je er op dat moment niet echt iets bij voorstellen. Nu begrijp ik het wel.”

Toch waren de twee al vroeg ook met hun maatschappelijke carrières bezig. ,,Ik was me er zeker bewust van dat ik niet tien jaar lang niets kan doen en op m’n geld kan zitten. Dat is in het hockey niet realistisch,” vertelt Balk. ,,Er komt iets na, want als ik stop, dan stopt het. Ik hou van mensen en van ontdekken, en had altijd al wel het idee van een eigen onderneming in mijn achterhoofd.”

Welke rol speelt de gouden Olympische medaille in het verloop van je carrière? 
,,Mijn stip op de horizon is nu het WK in eigen land, volgend jaar. Daarna weet ik het nog niet. Als die gouden medaille er niet was geweest had ik misschien wel LA gezegd, maar nu is die stip het WK. Het is de enige prijs die ik nog mis. Dat betekent trouwens niet dat ik daarna sowieso stop, maar ik weet ook nog niet of ik door ga. Dat kan van heel veel factoren afhangen.” 

Onderweg naar de uitgang is Balk dus niet, toch is de situatie voor Pieters anders. Hij raakte begin 2024 geblesseerd aan zijn knie, miste op het nippertje de play-offs waarin Kampong landskampioen werd, was daarna weer fit, maar viel toch nét af voor de Olympische selectie. ,,Ik kan me wel aansluiten bij wat Lars zegt over ouder worden. Je leert meer over jezelf en wat je wilt. Ik weet niet of het met mijn laatste anderhalf jaar te maken heeft, maar ook ik maak meer keuzes in het belang van mijn maatschappelijke carrière. Dat voelt nu ook meer als een bijdrage dan als een last: het maakt me een completer mens.”

Hoe verhoudt die Olympische droom zich nu voor jou tot het feit dat de andere jongens, waar je al die jaren al mee speelt, die al wel hebben waargemaakt? 
Een pijnlijke vraag, maar Pieters antwoordt alsof hij gewend is om ermee bezig te zijn: ,,Die droom is er natuurlijk nog steeds. De invulling van de weg ernaartoe is nu anders, maar dat wil niet zeggen dat je minder hard voor het hockey gaat. Het maakt me een beter en completer mens als ik ook op andere dingen focus. Ik vond een nieuwe passie in fysiotherapie en ben bijna klaar met mijn opleiding. Het werken met mensen vind ik leuk, mensen helpen, maar ik zou niet vijf dagen per week in loondienst willen.”

En zo komen we bij het ondernemende. De twee startten ‘Momentum’, waarmee ze bemiddelen tussen contentmakers en klanten die visuele content nodig hebben. Balk: ,,Denk aan bedrijven, de horeca. Het is nu nog veel sport, maar het kan ook een huwelijk zijn. Als jij je huis verbouwt, heb je een aannemer, die weer een stucadoor, schilder en electricien regelt, zo zie ik dit ook.” Pieters vult aan: ,,We kwamen erachter dat het voor veel foto- en videografen best lastig is om actief naar klanten te zoeken en dat ze vaak voor lage tarieven werken. Terwijl wij zelf weten dat de fotografen bij onze wedstrijden heel getalenteerd zijn en ook echt een vernieuwende stijl hebben ten opzichte van traditioneel krantenbeeld.”

Ze verwijzen naar het instagramaccount van hun ploeg, Kampong One, dat met ruim zeventienduizend volgers een fors grotere following heeft dan andere Hoofdklasseteams. “Alle credits daarvoor gaan naar Ruben (Kragten, voormalig teammanager, red.) en Max (De Moor, foto- en videograaf, red.). Door hen zagen wij wat content doet en wat er werkt,” legt Balk uit. ,,Onze kracht ligt niet specifiek bij de fotografie en video zelf, maar juist bij het netwerken, koffie drinken en het bedrijfsleven. Je merkt het ook: bedrijven en organisaties hebben echt geen fotograaf voor veertig uur in dienst. Het zijn vrijwel altijd zzp’ers. Het zou mooi zijn als we voor hen iets kunnen betekenen, dat we klanten tijd en gedoe kunnen besparen in hun zoektocht.”

Wat is de grote droom? 
Daar moeten ze allebei even over nadenken. Pieters, voorzichtig: ,,Ik weet wel iets. Ik vind de contentmakers bij de Formule 1 altijd heel vette dingen maken. Als we daar ooit een rol van betekenis in kunnen spelen, dan lijkt me dat heel tof. Dat is een extreem grote gedachte nu.” Balk: ,,Of grote toernooien, zoals de Champions League. Dat die zeggen, we hebben tien fotografen nodig, regel het maar. Maar we zijn geen sportmarketingbureau. De strategie bedenken klanten zelf, daar zijn trouwens genoeg bedrijven voor die dat heel goed kunnen. En wij verzorgen dan de uitvoerende match, volgens mij zijn we daar nu de enige in.”

Het is, zo pre-wereldkampioenschap, niet bepaald een rustige periode voor jullie.
,,Nee, maar de timing is nooit goed. Ach ja, druk, wat is druk? Sorry hoor, voor mensen die dat veel ervaren, maar het kan altijd wel druk zijn. Het zit er gewoon een beetje omheen,” lacht Balk. Pieters: ,,Het draagt bij dat we het allebei heel leuk vinden. Dan ben je bereid de extra uren erin te stoppen en die te vinden in je drukke agenda. Ik merk het wel hoor, je staat nooit echt uit. Soms ben ik om tien uur ‘s avonds nog met een fotograaf aan het appen of met Lars.” Balk: ,,Dat zijn nu de momenten waar we het van moeten hebben.”

Ook tijdens het EK afgelopen zomer werd er aan het bedrijf gewerkt, vertelt Pieters. ,,We lagen samen op de kamer, dus soms tijdens de rusturen of in de avonden, zaten we nog even met de laptops open dingen uit te zoeken.” Ze zijn veel samen. Balk: ,,We zoeken elkaar sowieso wel veel op. We hebben een bijzondere band, niet alleen met elkaar, maar ook met de andere jongens in het team. Dat klinkt weer als een oude leeuw, maar dat besef ik nu pas. Wat wij hebben meegemaakt, dat ga je nooit met iemand anders krijgen. Mensen vragen dat weleens: zijn jullie nou collega’s, vrienden, of wat ben je eigenlijk? Het is met niets te vergelijken. De trips, de toernooien, met elkaar opgescheept zitten, dat doe je met niemand.” Pieters: ,,En door al die gekke emoties gaan van positief tot negatief, dat maakt de band heel sterk.”

Hij had veel aan Balk tijdens zijn blessure en revalidatie. ,,Ik heb het enorm aan Lars gewaardeerd, als aanvoerder van Kampong, maar ook van de rest, dat ik alle ruimte kreeg voor de verwerking. Tijdens dat eerste half jaar dat ik terugkwam, was ik niet te genieten. Chronisch chagrijnig, mijn hoofd stond er nog helemaal niet naar om alles opnieuw te moeten geven en te moeten presteren. Ook omdat ik in de zomer alles op alles had gezet om op tijd fit te zijn. Er was geen tijd om te balen, maar daarna moest die knop om. Het hielp dat ik me altijd heel betrokken heb gevoeld.”

Moeten we het nog over jullie seizoen bij Kampong hebben? 
Pieters, grijnzend: ,,Nou, even kort dan.” Balk: ,,We zijn pas kort onderweg, dus het hoeft ook niet lang. In de EHL zijn we door.” Dan, serieuzer: ,,Ik wil liever kijken waar we na de gehele eerste seizoenshelft staan. Dat geeft een realistisch beeld. Ik weet eigenlijk niet waar we nu staan, achtste of negende? Kijk, tegen Pinoké was echt ondermaats. Het gaat even moeizaam, daar zijn we eerlijk in. Maar tegen Braxgata zie je daar dan weer niets van. Dat is wel de kampioen van België hè.”

Maak je je zorgen? Er zijn maar vier play-off plekken, en minstens zeven clubs die daar om strijden. 
Beide: ,,Nee.” Pieters: ,,Ik denk dat we ons zorgen zouden maken als we het na Pinoké niet recht hadden kunnen trekken. We zakten daar door het ijs, maar er kwam wel weer snel verbetering in. De echte swing is er nog niet, maar de basis, en het erbij houden van onze nieuwe jonge jongens gaat beter. Er zijn heel veel jaren Hoofdklasse-ervaring weggevallen. Daar hebben we veel talent voor terug gekregen, maar dat heeft even tijd nodig.”

Nu zijn jullie dat, de opa’s met al die jaren Hoofdklasse-ervaring.
Balk: ,,Als het niet goed gaat, kijk je naar de oudere spelers. Mindset, je eigen niveau, aan de bal, zonder balbezit. Het totaalplaatje. Als onze schouders al hangen, wat kan je dan van die jonkies verwachten? Wij moeten het laten zien, een voorbeeld zijn, dan kunnen zij zich eraan optrekken. Ook voor mensen op de club en iedereen trouwens. Tegelijkertijd is dat het moeilijke, ook wij hebben wel eens een mindere dag, terwijl je in topsport altijd honderd procent wilt zijn.” Pieters, lachend: ,,Maar we zitten zeker bij team Oud op de training. Oud tegen jong doen we dan. Het is een beetje fifty-fifty. Laatst heeft ‘jong’ een keer gewonnen, die zijn natuurlijk supergretig. Wij moeten meer gaan leven als de ervaren jongens in het team. Dat hebben we de eerste wedstrijden te weinig gedaan.”