Het succes van Jip Dicke manifesteerde zich toen ze werd uitgekozen tot Gouden Stick-winnares. Ze schoot SCHC op een haar na naar de landstitel tegen Den Bosch. En maakte meer dan verdienstelijke debuten bij het nieuwe Oranje van Raoul Ehren. In haar eerste perioden in Bilthoven en bij het nationale team was Jip Dicke áltijd on fire. Toch kende ze naast die pieken ook intense daalmomenten. 

Zo moest zij vorig seizoen in de laatste competitiefase afhaken, om er tegen Den Bosch in de finale wel weer te staan. Vervolgens was er het Oranje-debuut tijdens de Pro League, maar moest zij het EK in Mönchengladbach missen door een nieuwe blessure. ,,Ik besefte me op een gegeven moment dat ik eigenlijk een lucky bastard was”, zegt Jip Dicke wanneer haar wordt gevraagd haar blessure in perspectief te plaatsen. Ze vergelijkt haar eigen kwetsuren met die van ploeggenote Mette Winter en Den Bosch-collega’s Emma Reijnen en Laura Nunnink. ,,Die meiden moeten negen maanden bikkelen om er weer te staan. Zelf had ik relatief ‘korte’ revalidatiemomenten.’’

Dicke ‘Junior’ maakte in de zomer van 2024 eindelijk haar gewenste topclubovergang naar SCHC. De van oorsprong ‘ras HDM’er’ was in haar eerste maanden aan de Kees Boekelaan áltijd on fire. Totdat in april dit jaar het noodlot toesloeg en zij een hamstringblessure kreeg. Jip zag haar geest al dwalen: geen play-offs, geen Pro League en geen EK. Het werden uiteindelijk wél gedeeltelijke play-offs, een gedeeltelijke Pro League en geen EK. ,,Tijdens mijn revalidatie was ik er puur op gefocust hoe snel ik er weer bij zou zijn. Ik had er zó’n goed gevoel over dat wie die play-offs zouden winnen… Dat ik er compleet op gefixeerd was. Ik zag langs de zijlijn een team dat gewoon zó graag wilde.’’

De winnende op haar stick
En Jip zelf wilde ook zó graag. Een vraag die rijst: was ze misschien té snel om er tegen Den Bosch in de finale alweer te staan? ,,Toevallig heb ik het hier met de fysio van het Nederlands elftal over gehad. Alle lichten stonden op groen. De fysio gaf akkoord. Tijdens de wedstrijden zelf heb ik ook nergens last van gehad. Wat mij betreft had ik die halve finale (tegen Pinoké, red.) al gespeeld. Tijdens het hardlopen was ik al bezig met het eventueel spelen van de EHL. Veel mensen in mijn omgeving remden mij enigszins af. Maar ik wist: ‘ik ga gewoon honderd procent zeker die finale spelen’.” En Jip had zelfs de winnende (bleek achteraf) op haar stick. In Bilthoven wist zij na een ‘typische Dicke-vrijloopactie’ bijna Josine Koning met een soort halve volley te verschalken. De inzet belandde op de paal. En nu weten we: dat zou hét beslissende doelpunt zijn geweest in de slotfase van duel één. 

Wie de YouTube-samenvatting opzoekt van het finaleduel aan de Oosterplas ziet een zeer geëmotioneerde Jip na afloop zitten in de dug-out. Ziet zij het verloren tweeluik als één van de grootste dieptepunten uit haar tophockeyloopbaan? ,,Ik moet eerlijk zeggen dat ik daarvoor nooit zúlke teleurstellingen had meegemaakt. Bij HDM was je al blij als je überhaupt de play-offs had gehaald. Als je hem dan uiteindelijk met 5-0 verloor, was dat geen ramp. Dus het finaleverlies tegen Den Bosch was dan wel een grote teleurstelling voor mij, maar er zijn zoveel ergere dingen in het leven”, relativeert zij. 

Over dat laatste kan Jip aardig meepraten. Maar hoé mooi was het geweest als Jip haar zo fraaie eerste seizoen had bekroond met de landstitel? Volgens velen gebeurde dat niet door de opvallend ‘fiere’ uitspraken van Gilles van Hesteren. Hij zei simpelweg tegenover Hockey.nl: ‘Wij worden landskampioen’. ,,Ik moet zeggen dat dat heel erg is opgeklopt”, zegt Jip daarover. ,,Gilles ging als coach voor zijn ploeg staan en sprak overtuigd dat zijn ploeg kampioen ging worden. Ik vond dat er, onnodig, een groot ding van werd gemaakt.”

Vergelijking te trekken
En ook dit moment vormde Dicke (toch ‘pas’ 23 jaar) in haar topsportbeleving. Hoe gaat Jip eigenlijk om met zoveel indrukken, ups-and-downs? Wat doet het op mentaal en fysiek vlak? ,,Ik moet zeggen dat mijn revalidatieproces voor mij minder zwaar was, dan voor bijvoorbeeld Mette Winter. Ik had een minder zwaar traject en had perspectief om snel terug te keren. Wel had ik tijdens de EHL momenten dat ik terug in de auto zat en opeens heel hard moest huilen en dacht: ‘kutzooi, het wordt gewoon heel krap om die wedstrijden van de play-offfinale te halen’.’’

Opnieuw weet Dicke, zoals best vaak in het interview, haar eigen perikelen te relativeren door een vergelijking te trekken. ,,Als ik kijk naar mijn zus, met jeugdreuma en in het verleden haar hartproblemen, dan ben ik een lucky bastard. Het maakt je ook sterker als hockeyer, want ik ging nog veel meer van het spel genieten dan ik al deed. Ik weet wel: alle meiden en gasten die een kruisbandblessure hebben gehad, dat is pas een écht dal. Als mens en als sporter hebben mijn revalidatieperioden mij sterker gemaakt. Maar het had heel veel erger gekund’’, zegt zij eerlijk. 

Leven na het tophockey
Waardoor het misschien ook wat ‘minder erg’ was voor Jip? Uiteraard door steun en toeverlaat Pien. Haar zus en tegelijkertijd beste vriendin, was wederom een zeer belangrijke schakel voor Jip tijdens het revalidatieproces. ,,Zij is zó zorgzaam. Eergisteren gleed ik uit tijdens de avondtraining en zij stormt dan meteen mee naar binnen om te kijken of ik oké ben. Toen ik net geblesseerd was geraakt, stuurde zij meteen een zorgzaam appje. Natuurlijk heb ik ook veel aan mijn vriend en mijn ouders, maar Pien is een teamgenoot en wil graag dat ik er meteen weer sta.’’

Twee – behoorlijke – revalidatieperioden: heeft Dicke Junior daardoor al veel kunnen nadenken over het leven na het tophockey? ,,In september ben ik begonnen met het afronden van mijn studie Pedagogisch Educatief Professional. Mijn school was daar flexibel in: ik kon tijdens mijn revalidatieperiode een break nemen. Nu ben ik mijn studie aan het afronden.” Jip geeft aan dat zij al lang weet welke richting zij op wil qua professie. Haar ‘overdenkingstijd’ gedurende haar revalidatieperioden heeft dat niet per se in een stroomversnelling gebracht.

‘Peppel’
In een interview met een SCHC-speelster hoort natuurlijk ook dé ‘Vraag der Vragen’: gaat het dit jaar wél lukken om de landstitel eindelijk naar het midden van het land te halen? Het begin onder ‘Peppel’ (zoals Jip hem steevast noemt) is in ieder geval