Voor Anne Veenendaal was haar 150e interland voor Oranje er niet zomaar één. De keepster bereikte een prachtige mijlpaal, maar beleefde de dag ook met gemengde gevoelens.”Ik had natuurlijk heel graag gewild dat Simon erbij was geweest”, zegt Veenendaal zichtbaar geëmotioneerd. “Dagen als deze zijn daardoor extra zwaar. Als het dan goed gaat, komt dat ook extra binnen.”

Juist daarom deed de steun vanuit de Oranje-selectie haar veel.”Het team is de laatste tijd echt een enorme steun en toeverlaat voor mij geweest. Dat maakt zo’n dag wel heel bijzonder.”

Parijs springt eruit
Van de 150 interlands die inmiddels achter haar naam staan, steekt er voor Veenendaal één met kop en schouders bovenuit: de olympische finale in Parijs. “Dat klinkt misschien logisch, maar voor mij kwam daar echt alles samen. Dat was een wedstrijd waarin persoonlijk alles klopte. Dat is nog steeds het mooiste moment uit mijn interlandcarrière.”

Als keepster van de nummer één van de wereld krijgt Veenendaal tijdens veel wedstrijden maar weinig ballen te verwerken. Toch is dat iets waar ze inmiddels haar eigen manier voor heeft gevonden. “Zo is het eigenlijk al sinds ik bij Oranje zit. Je krijgt weinig te doen. Voor mij werkt het juist niet om negentig minuten lang op scherp te staan, daar zou ik gek van worden.” “Ik kijk af en toe gewoon even om me heen. En zodra de bal mijn kant op komt, schakel ik direct weer aan. Dat is voor mij de beste manier.”

Lastige wedstrijden zijn waardevol
Oranje had het tegen Spanje beduidend moeilijker dan in de vorige Pro League-wedstrijd. Volgens Veenendaal is dat juist waardevol met het WK in aantocht. “Ik denk dat je meer leert van dit soort wedstrijden dan wanneer je alles met 7-0 wint. Natuurlijk hadden we veel goede dingen, alleen de afronding was minder.”

Ook had ze een compliment voor de Chinese keepster. “Die speelde echt een geweldige wedstrijd. Daar mag je ook best de credits voor geven.” Op de vraag of haar keepersstijl in de loop der jaren is veranderd, moet Veenendaal lachen.

Nonchalant
“Mensen noemen me weleens nonchalant”, zegt ze met een glimlach. “Maar ik denk vooral dat ik veel rustiger ben geworden. Dat zie je denk ik ook terug in mijn spel.” Een tweede wereldtitel zou haar prijzenkast verder vullen, maar daar houdt de Amsterdamse zich nauwelijks mee bezig.

“Ik heb eigenlijk alles al gewonnen. Nog een wereldtitel zou natuurlijk prachtig zijn, maar dat is niet waar ik mee bezig ben.” Zij voegt toe: “Ik wil het vooral zo lang mogelijk leuk blijven hebben met de mensen om me heen. Natuurlijk wil je winnen, maar uiteindelijk doe ik dit nog steeds omdat ik hockey gewoon ontzettend leuk vind.”Ook de landstitel met Amsterdam zit nog vers in het geheugen.

“Voor de buitenwereld was die misschien onverwacht, maar voor ons niet. Ik was vooral blij voor de meiden die daar zo hard voor hadden gewerkt en die het nog nooit hadden meegemaakt.”