Dat het WK al vroeg in de zomer was, dat de ploeg ‘niet top’ was en de verloren finale: dat zijn de dingen die voormalig strafcornerspecialist Mink van der Weerden zich vooral herinnert van 2014. In dit interview blikt Mink blikt terug op die periode. Hij ziet zichzelf nog klaar staan in de tunnel om het veld op te gaan. ,,Uiteindelijk denk ik niet: hier hadden we wereldkampioen kunnen worden.”
De herinneringen brengen hem het eerst bij de timing van het toernooi. ,,Het was al vroeg in de zomer, want daarna moest er in het ADO-stadion gewoon weer gevoetbald worden. Voor sommige landen was die planning gunstig, maar voor ons niet. Het was bijna direct na de play-offs van de hoofdklasse.” Best een puzzel voor de begeleidende staf. ,,De voorbereiding was heel kort, er was geen tijd voor meer fysieke druk of rust. Dat was jammer, want we waren niet top tijdens het toernooi. Bij vlagen zag je echt wel dat er wat in zat, bijvoorbeeld die goal van Kemperman tegen Zuid-Korea. We waren op de goede weg, alleen het was niet… top. Dat was net zonde.”
Focus op de kleine dingen
Hoe het was om in dat voetbalstadion te spelen? ,,Daarvoor ben je bij mij echt niet aan het juiste adres. Ik zat altijd zo in mijn eigen wereld. Of er nou, zoals in Tokio, geen publiek was, of juist dat stadion van ADO helemaal vol… als ik nu de beelden zie valt me dat verschil wel op, maar als speler was ik te gefocust op wat er moest gebeuren in de wedstrijd om me daarmee bezig te houden.” De kleinere dingen weet hij nog wel. ,,De tunnel, waardoor we het veld op kwamen. Die was heel cool. Dat zie ik nog helemaal voor me. Net als de afstand van het veld tot de tribunes. En dat Rogier Hofman een keer een goede klap maakte toen hij over een boarding heen sprong en uitgleed. Daar hebben we flink om gelachen.”
Kansloos verhaal
Hij noemt de halve finale tekenend voor het uiteindelijke resultaat van de Oranje mannen, de tweede plek. ,,We wonnen hem, maar niet overtuigend. Het was duidelijk wat we niet op ons allerbest waren.” Het 6-1 verlies tegen Australië in de eindstrijd bleef lang hangen. ,,In de rust was het 2-1. Het is taai, zij zijn goed, steady en hebben de macht, maar je zit er nog wel in. Toen de score rond de 4-1 of 5-1 stond, tja, dan denk je: dit is een kansloos verhaal.” Twaalf jaar later overheerst dat gevoel nog altijd, zegt Van der Weerden. ,,Een wedstrijd is een wedstrijd, met die ruststand heb je echt wel kans. Maar als ze dan uitlopen, dan is het ook wel klaar. Bij 5-1 kan je hoog of laag springen, maar het geloof bij de ploeg is dan weg. Dan wordt het pijnlijk en frustrerend, en dat in eigen land.”
Gevoel van shit
Toch ziet Van der Weerden het WK van 2014 als één van de hoogtepunten van zijn carrière als international. ,,Alle titeltoernooien, de EK’s, de WK’s en de Spelen waren altijd een hoogtepunt. Behalve in Tokio waren we ook elke keer echt goed.” Naast 2014 in Den Haag was hij er vier jaar later ook bij in Bhubaneswar in India, toen Oranje het wederom met een zilveren medaille moest doen. ,,Daar hadden we echt het gevoel van, shit, hier hadden we het kunnen en moeten pakken. Dat was vier jaar eerder wel iets minder.”
‘Laat je niet afleiden door de hype’
Blijf in je bubbel, als dat voor je werkt, geeft Van der Weerden mee aan de oranjeploegen van nu. ,,Laat je niet afleiden door de hype. Weet je, in sommige landen is weinig aandacht en geld voor hockey. Dan is een toernooi daar vaak strak en simpel. Dat vond ik fantastisch, geen gedoe. In Nederland en België is hockey groter. Je krijgt te maken met reisafstanden en commerciële belangen. Sommige spelers krijgen daar energie van, voor andere kost het energie. Het is maar net wat voor een ieder goed is. Dus beleef het lekker op je eigen manier, zou ik zeggen.”
