iet alleen voor de Nederlandse spelers was het WK in 2014 in eigen land. Dat gold eveneens voor drie scheidsrechters. Caroline Brunekreef floot vijf wedstrijden in het vrouwentoernooi. ‘Het blijft me altijd bij.’
Een dubbel WK in eigen land… Dat zijn de krenten uit de pap, blikt Brunekreef terug. ,,Het was sowieso bijzonder voor me om erheen te mogen. Ik stond lang op een soort tussenlijstje van de FIH, net onder het hoogste niveau. Dus het was een beetje onvoorspelbaar of ik er zou mogen staan. Ik heb er enorm van genoten.’’
Het speciale gevoel dat hockeyers kunnen hebben bij een toernooi in eigen land, is voor scheidsrechters vergelijkbaar, zegt ze. ,,Ook voor ons in de arbitrage is het een mooie gelegenheid om je ouders en familie uit te nodigen. Mijn kind was toen vier, die kon erbij zijn. Ze konden de sfeer meebeleven. En je kent er veel mensen. De vrijwilligers die bij de organisatie betrokken zijn heb je al vaker gezien. Mensen op de tribune die me hadden zien opgroeien als scheids. Dat maakte het echt een cadeautje om daar te zijn.”
Brunekreef floot al haar vijf wedstrijden in het stadion van ADO Den Haag. ,,Er was ernaast een veld twee, maar ik mocht steeds op het hoofdveld. Natuurlijk hadden we het Wagenerstadion, Rotterdam en Den Bosch met een grote tribune, maar dit was wel anders. Ik herinner me een keer dat ik tijdens de rust naar het toilet moest en ze zeiden: ga maar even in de ADO-kleedkamer. Dan kom je daar binnen en denk je, ah, dit is dus hoe voetballers erbij zitten: allemaal luxe stoelen, ieder zijn eigen nisje. Ik had helaas geen tijd om dat even rustig te bekijken.”
‘Hup Holland’
In het eindweekend floot Brunekreef Japan tegen Zuid-Afrika om de negende plaats. Oranje deed het goed, dus een halve finale of finale fluiten zat er niet in. ,,Nee, maar op zo’n toernooi zijn er altijd veel goede scheidsrechters, dus ik had toch al niet het idee dat ik ervoor in aanmerking zou komen. Ik was wel bij de finale en heb daar enorm van genoten. Ik zat naast een Australische collega die de ‘Aussies’ enthousiast aanmoedigde. Mijn vierjarige riep steeds ‘Hup Holland! Hup Holland!’ Voor ons zaten Aziatische scheidsrechters die hard moesten lachen om het kleine blondje meisje op mijn schoot. En toen… maakte Nederland vrij snel de 1-0, het hele stadion ontplofte, maar voor me bleef het stil. Was mijn dochter in slaap gevallen, haha.”
Ze noemt het WK van 2014 een markant moment in haar carrière. ,,Ik ben daarna gepromoveerd naar de wereldlijst, het hoogste niveau. Ik zat lekker in mijn vel, had plezier bij elke wedstrijd en kreeg met die promotie de bevestiging dat ik heel goed had gefloten. Door allerlei omstandigheden heb ik zeven of acht jaar op dat tussenlijstje gestaan, terwijl dat meestal maar twee of drie jaar is. Dankzij dit toernooi had iedereen zoiets van: oké, dit kan ze, dan kan ze promoveren.”
Niet alleen daardoor blijft het WK in Den Haag haar altijd bij. ,,Toen ik afscheid nam als scheidsrechter, kreeg ik een canvas met allemaal foto’s erop. Een paar daarvan zijn van het WK. Die hangt aan mijn voeteneind in de slaapkamer. Dus elke keer als ik wakker word, zie ik de herinneringen.”
