Twaalf jaar later weet Billy Bakker nog goed hoe groot de teleurstelling was na het WK van 2014. Ook al was het mooi om in het stadion van ADO Den Haag te spelen, terugdenken aan de finale blijft pijnlijk: ‘Dan sta ik liever ergens achteraf waar we wél die titel op onze naam schrijven.’
Natuurlijk was het gaaf om het toernooi in een voetbalstadion te spelen, zegt Bakker. ,,Het was iets unieks. Normaalgesproken waren we geen grote stadions gewend. Misschien het Wagener Stadion, een vette play-off wedstrijd bij Kampong of een aardig gevulde Pro League wedstrijd. Maar dat is toch anders dan een capaciteit van vijftienduizend man.’’
De oranjemannen speelden niet hun beste hockey, aldus Bakker. ,,Maar we gingen wel redelijk soepel door naar die finale. Alleen tegen Zuid-Korea hadden we een moeilijke wedstrijd. Robbert Kemperman scoorde in de laatste minuut de winnende. Ik had het gevoel dat we nog niet helemaal bevrijd waren.” Dat bleef ook hangen, zegt hij. ,,Terwijl, als je er op een gegeven moment goed in zit met elkaar, heb je een veel grotere kans om te winnen. Bij de Olympische Spelen in 2012 hadden we dat gevoel wel. Dan gaat het allemaal goed en ben je onbevangen aan het spelen. Maar in 2014 waren we niet helemaal los.” Waar dat ‘m in zat, is moeilijk aan te wijzen. ,,Als ik dat toch eens wist. Dan had ik het hele toernooi om kunnen draaien en er boeken over vol kunnen schrijven. Het is helaas niet één specifiek ding waarbij je op een knop drukt en het allemaal oké is.”
Even een stapje terug
De met 6-2 van Australië verloren finale, blijft een zeer punt. ,,Die wedstrijd is niet echt een leuke herinnering, omdat een titel uiteindelijk wel is waar je naartoe werkt. De teleurstelling was groot. Als je na zo lang ervoor trainen op die manier verliest, ga je wel denken: waar doen we het voor?”
Bakker was hockey daarna even flink beu, nam pauze en was daar ook open over in interviews. ,,Na drie jaar knallen was ik een beetje hockeymoe. Je bent er dagelijks mee bezig. En als het dan niet uitpakt zoals je wilt, is dat best frustrerend en moeilijk om te accepteren. Dat kwam er door de timing ook uit. Ik dacht: het volgende toernooi is pas over anderhalf jaar of nog langer, misschien moet ik nu even een stapje terug doen.”
Zit er dan toch nog ergens een gouden randje aan die zilveren medaille? ,,Tweede van de wereld zijn is supermooi. Vier jaar later, in 2018, werden we dat ook weer. Daar vond ik ons beter spelen, zaten we er dichterbij en had ik het gevoel dat we er echt alles uit hadden gehaald. De grote uitslag van 2014… Je doet er alles voor en dan gebeurt zoiets. Dat is op dat moment heel zuur.”
Een tweede plaats weegt niet op tegen de omgeving voor Bakker. ,,Voor vrienden en familie was het natuurlijk mooi om te kunnen komen kijken en het allemaal te ervaren. Daar heb ik zeker mooie herinneringen aan. Toch blijft de teleurstelling overheersen. Ik had uiteindelijk liever een WK-titel op mijn naam gehad ergens in een uithoek waar niemand komt.”
