De ‘Champions League van het hockey’ editie 2026 werd gehouden in Den Bosch. Net als vorig jaar waren er Nederlandse triomfen. Maar voor de clubs ook flaters en teleurstellingen. SCHC uit Bilthoven pakte bij de dames ‘dan eíndelijk’ de hoofdprijs. Kampong uit Utrecht deed dat bij de mannen. Voor de Amsterdamse heren en de Bossche dames draaide het toernooi dus enigszins uit op een sof. Hockey Magazine maakt de balans op. 

Eindelijk, dus. Eindelijk mochten de Bilthovenaren een trofee omhooghouden die zo gewild was. En zeer gewenst bovendien. De EHL ontbrak nog in de vitrinekast. Marleen Jochems sprak na de winst: ,,Ja, misschien is deze prijs wel bijzonderder dan andere trofeeën die ik heb gewonnen. Met het Nederlands elftal bijvoorbeeld. Maar je kan het ook niet helemaal met elkaar vergelijken.’’

Het mag soms ook lelijk

Xan de Waard: Deze prijs heeft, inderdaad, misschien een ‘extra’ gouden randje.’’ Is SCHC af van een ‘trauma’? Dat ‘zware’ etiket werd geplakt op deze finale tussen de vice-kampioen en recordkampioen van Nederland. De Waard: ,,Ik vind die term eigenlijk niet ergens op slaan. We zijn al jaren bezig met een proces. Een trauma? Nee. Eerst moest je een finale spelen om hem te winnen. Dat zijn hele andere wedstrijden dan een normale wedstrijd.’’ In het geval van deze wedstrijd, deze finale, zat het duel goed op slot. ,,Dat gold voor beide ploegen’’, aldus De Waard. ,,Verdedigend stonden we allebei hartstikke goed. Dat hoort bij een finale. Vandaag hebben wij misschien ook wel lelijk en zakelijk verdedigd, mag ook weleens….’’ 

Eerder een 0-4 competitieoverwinning. Nu de EHL-finalewinst. ‘Knakt’ er iets bij het onaantastbaar geachte Den Bosch? Nee, denkt De Waard: Als wij weer tegen ze spelen in de play-offs staat het gewoon ‘0-0’. Zij zijn heel goed in het spelen van finales.’’ Inmiddels SCHC ook, al geldt het ‘nog maar’ voor deze finale. Deed de ploeg van Van de Peppel iets anders richting dit treffen met Den Bosch? Misschien dat wij in voorgaande jaren al te veel all out gingen in eerdere wedstrijden. Wij hebben het richting deze wedstrijd iets beter gedoseerd, denk ik.’’

Zeldzaam finaleverlies

Voor de Bossche ploeg was er dus een zeer zeldzaam finaleverlies. Maar betekende dat, dat het hele toernooi niks waard bleek? Niet als het – bijvoorbeeld – aan Rosa Fernig lag. Ook de robuuste verdedigster wordt gevraagd naar de, voor Bossche doen, moeizame competitie. Die wel degelijk ‘even in de ijskast’ kon worden gezet tijdens deze EHL. ,,De eerste competitiehelft was, inderdaad, ondermaats voor ons doen. Er zaten wel wat challenges tussen. Maar ik denk niet dat dat verder iets zegt over nu. En daarbij: ieder jaar is anders.’’

Dit jaar was een ‘comeback EHL’ voor Fernig. Ze miste de eindstrijd vorig jaar, net als twee grote eindtoernooien van Oranje. Zo was zij twee jaar geleden in Parijs reserve en behoorde zij niet tot de eindselectie van het EK 2025. Fernig was bereid daarop terug te blikken. ,,Wat ik daarvan vooral heb geleerd, is dat ik me des te meer realiseer dat het ook niet zomaar komt. Ik moet ook naar mezelf kijken wat ik eraan kan doen. Daarnaast doe ik niets liever dan hockeyen en onder de meiden zijn, dan wel bij Den Bosch dan wel bij Oranje. Alles wat erbij komt kijken… Dat je trips kan maken naar het buitenland, et cetera. Maar een eindtoernooi is natuurlijk wel de kers op de taart. Ik focus mij nu op Den Bosch.’’

‘Doe álles voor dit team’ 

Terug naar EHL-winnaar SCHC. Het hele team, het gehele collectief, wist met elkaar deze prijs te winnen. Voor eerste keepster Zwezereijn werd het een bijzonder toernooi. Zij werd in 2024 verkozen boven de destijds eerste keepster Alexandra Heerbaart. In 2025 moest zij weer ‘het veld ruimen’ voor aanwinst Elodie Picard. Na een zware blessure van laatstgenoemde is Zwezereijn nu weer de nieuwe nummer één. Of die tweeënhalfjaar durende rollercoaster veel met de Houtense goalie doet? Je krijgt de indruk, en ook de bevestiging van de hoofdrolspeelster zelf, van niet. Na de eclatante achtste finalewinst op Club Egara, zegt ze: ,,Nee, ik heb in de jaren echt wel dingen opgebouwd. De ploeg weet wat ze aan me heeft, zoals nu ook. Ik heb de mentaliteit: als ik er moet staan, dan sta ik er. Tuurlijk zijn het telkens omschakelingen, maar of ik nou naast het veld zit of onder de lat sta. Ik doe álles voor dit team.’’

Dat is kenmerkend voor het SCHC van dit seizoen. De ploeg uit Bilthoven is niet snel tevreden. Het speelt strak, gedisciplineerd en met heel veel ambitie. Mette Winter sprak daarover: Voorgaande jaren is daarvoor de basis gelegd. Dit jaar hebben wij een stap gemaakt in gedrag. Dat is een groot verschil: ‘niet zeiken, maar staan’. Krijg je de bal tegen? Niet zeuren tegen de scheidsrechter. Dat is het grootste voorbeeld. Binnen en buiten het veld hebben wij het heel leuk met elkaar.’’

Kampong pakt EHL 

Dan de mannen. Vorig jaar was het verrassend Gantoise dat er met de eindprijs vandoor ging. Dit jaar bereikte de ploeg van Kina eveneens de finale. Het speelde daarin tegen Kampong. De Utrechters veroverden de hoofdprijs. Eén van de conclusies na de gouden EHL-winst van Kampong was toch wel dat dit een internationale trofeewinst was met heel veel verhalen. Een zo’n verhaal is natuurlijk dat deze gewonnen EHL een ‘hommage’ is aan de afzwaaiende Sander de Wijn en coach Tim Oudenaller. 

Hockey Magazine sprak met Jip Janssen en Duco Telgenkamp na de gewonnen 3-2 finale tegen Gantoise. Of deze EHL-titel het hele jaar van Kampong in één klap goed maakte? Jip Janssen: ,,We hebben het dit jaar eerder laten liggen. Dat is hartstikke pijnlijk, dat moeten we ons kwalijk nemen en mag niet meer gebeuren. Ik heb eerder dit toernooi een betoog gehouden, waarin ik zei dat we ook gewoon te veel kaarten kregen aan het begin van het seizoen.’’

Jip Janssen over de hommageprijs voor De Wijn en Oudenaller: ,,We hebben het daar veel over gehad. Uiteindelijk zijn Sander en Tim echte Kampong-legendes. Hoeveel zij hebben gegeven aan de club… Ook zaken die niet met hockey te maken hebben.’’ Duco Telgenkamp vult aan: ,,Tim heeft zoveel jaren voor de club geleefd… Sander hetzelfde. Die clubgasten verdienen gewoon zo’n prijs.’’ En daarmee wordt wat Kampong betreft een hoop gezegd.