De gouden plak van het WK van 2014 staat bovenaan de lange lijst van eremetaal van Marloes Keetels. Ze viel aan het begin van haar carrière meteen met haar neus in de boter. ‘De selectie was het spannendst, ik had net besloten dat ik hier alles voor opzij ging zetten. Maar dan moet je nog wel wachten op het beslissende telefoontje.’
Het WK was Keetels eerste grote titeltoernooi met Oranje. Daarvoor was ik ook al bij de HWL of de Four Nations Cup of hoe dat toen allemaal heette, maar dit was… meteen een goede binnenkomer.’’ Keetels herinnert zich dat ze in de beginfase van haar hockeycarrière zat. De leeftijd waarop ik net had besloten dat ik dit echt wilde en er alles voor opzij ging zetten. Dus de selectie was heel spannend. Later, als je wat ouder bent, dan weet je op een gegeven moment wel dat je bij de selectie zou moeten zitten, als je fit bent en je niveau haalt. Maar toen was dat vertrouwen er voor mij nog niet zo.’’
Examenbelletje
Ze omschrijft een eindexamenuitslagachtig belmoment: ,,Er zou een telefoontje komen van de bondscoach, of je erbij zat of niet. Ik was heel zenuwachtig en was daarom op kantoor bij mijn vriend. Die werkte op de universiteit. Daar zat ik gewoon te wachten, met mijn telefoon voor me. Dat weet ik nog heel goed. Toen Max (Caldas, red.) belde en zei dat ik meeging, ja, ik was natuurlijk megablij. Daarna heb ik meteen mijn ouders gebeld, die vervolgens ook extra kaartjes hebben besteld, zodat er nog meer vrienden en familie konden komen kijken.’’
Ook de eerste wedstrijden in het voetbalstadion van ADO Den Haag blijven bij. ,,Toen we voor het eerst het volkslied zongen, heb ik niet alle woorden meegezongen. Het galmde helemaal, er waren zoveel mensen. Dat kende ik helemaal niet. Het was echt een moment van ‘Wow, dat ik hier mag staan, dat is wel heel gaaf.’’
Eerste doelpunt voor Oranje
In de tweede poulewedstrijd, tegen België, scoorde Keetels haar eerste Oranje-doelpunt. ,,Daar foto’s van terugzien vind ik heel grappig. Je ziet blijdschap, maar ook ongeloof, van ‘heb ik nou echt gescoord?’. En dat ik helemaal glunderend terug naar eigen helft ren. Overigens heb ik daarna nog een discussie gehad met een journalist, want die zei dat ik al eerder had gescoord. Ergens bij een oefeninterland is het verkeerd in de statistieken gezet. Want ik dacht: ‘Ik weet toch zelf wel wanneer ik mijn eerste goal voor Oranje heb gemaakt?’ Hoe dan ook, deze is het bijzonderst.’’
Verder was het een ‘relaxed’ toernooi, zegt Keetels. ,,We waren er heel erg klaar voor. Ik had nog een leeftijd waarin je eigenlijk vooral volgt. Daardoor was het voor mij best een soepel toernooi. In die tijd waren finales relaxter dan toen ik ouder werd. Dan voel je veel meer verantwoording, heb je meer taken. Natuurlijk was het spannend, maar ik vond het ook een heel fijn toernooi. Misschien omdat de spanning al zo groot was óf ik het ging halen, dat ik daarna gewoon heb kunnen genieten.’’
Pingpongen met Xan
Het is niet het moment dat ze die eerste gouden medaille omgehangen kreeg, dat haar bijblijft – ‘Best suf, dat weet ik eigenlijk niet meer zo goed’ – maar juist de randzaken. ,,In de gemeenschappelijke kamer in het hotel stond een pingpongtafel. Omdat het WK ‘thuis’ was, waren de wedstrijden vaak later op de dag. Dan gingen mijn kamergenootje Xan de Waard en ik ‘s ochtends nog even pingpongen.’’ Een heel tafeltennistoernooi on the side met het hele team werd het niet. ,,Daar was ik best voor in geweest, misschien omdat wij allebei nog zo jong waren.
