Bij de EK’s Masters Hockey regende het medailles voor de Nederlandse teams deze zomer. “Topsporten voor oudjes,” omschrijft speler Alexander Ket de betekenis van ‘Masters’ kort en bondig. Met het Heren 55+-team won hij goud op het EK in Nottingham.
“Het is vanaf 35 jaar, en dan steeds in leeftijdsgroepen van vijf jaar, tot en met 80+,” legt Bert Bunnik uit. “Zo’n toernooi is net een ‘gewoon’ EK, met acht of tien landen. Maar dan voor élke leeftijdscategorie, dus gaat het aantal teams gaat keer tien. Dan kan je wel nagaan wat een gigantische hoeveelheid spelers er dan is!” Bunnik is gedelegeerde bij het bestuur van Masters Hockey Nederland. Vanuit die functie houdt hij zich op dit moment vooral bezig met het WK Masters Hockey, dat volgend jaar in Nederland en België wordt georganiseerd. “Maar ik was er deze zomer ook bij in Nottingham, waar vijf categorieën het EK speelden.”
Eén van die spelers is Ket. “Ik heb de halve finale maar nét gehaald. We hadden eerder gewonnen van België, en toen vonden ze het grappig om mij met een zetje de lift uit te duwen. Ging ik dus dwars door mijn enkel! De wedstrijden daarna miste ik, maar gelukkig hebben we iemand in het team die me met een soort reiki heeft opgelapt, waardoor ik in de halve finale en finale weer kon spelen.”
Het bleek doorslaggevend voor Oranje-over-55, want Ket maakte de beslissende shoot-out. Een video van zijn lobje over de keeper heen ging de dagen erna viraal op instagram. “We speelden tegen Engeland. Geen makkelijke ploeg om te verslaan. Ze hebben geen veteranencompetities, maar de selecties voor hun team zijn wel heel goed georganiseerd. Ze doen er ook alles aan, gebruiken fitness-apps om elkaar tot het uiterste te pushen en stonden natuurlijk ook nog op eigen grond.” Maar ook Nederland was goed voorbereid, aan de hand van Reinoud Wolff, voormalig coach van onder meer Bloemendaal, Kampong en Rotterdam. “Die had een meesterlijk strategisch plan gemaakt. Dat werkte goed, die Engelsen kregen bijna geen kansen.”
Uiteindelijk werd het 1-1 en kwam het aan op de inmiddels beroemde shoot-out van Ket. “Niet iedereen was blij met mijn lob hoor. Ik doe het vaker, heb het onder controle en vind het een mooie optie als de keeper ver uitkomt. Maar mijn aanvoerder, Anton Maas, had het me eigenlijk verboden. Ik was het dus ook niet van plan deze keer, ik wilde gewoon een turn maken, van backhand naar forehand. Dus ik liep rustig de cirkel in, maar toen ging die keeper zó ver naar voren, dat ik tóch dacht: ‘ik gooi ‘m er gewoon overheen, dat kan ik’. Gelukkig ging dat goed, want die hele terugreis met de auto en boot is toch een uur of twaalf, da’s een stuk minder leuk met zilver om je nek.”
Hij heeft genoten. “Het is fantastisch met die groep. We zijn serieus, kwamen sinds maart al regelmatig bij elkaar en speelden oefenwedstrijden. Maar het is ook gezellig en bijzonder. De organisatie en scheidsrechters ook, iedereen doet dat vrijwillig. Dat er dan elke keer weer zoveel mensen bij elkaar zijn en de veteranensport op het hoogste niveau kan floreren, het hockey is één van de weinige sporten waar dat kan.”
Dat beaamt Bunnik. “We kunnen hiermee enorm uitdragen dat hockey leuk is tot op hoge leeftijd en dat je het lang kunt volhouden.” Hij hoopte op extra zichtbaarheid voor het Masters-WK van volgend jaar door het gelijktijdig te houden met het WK Hockey dat ook in Nederland en België is. “Uiteindelijk is het toch opgesplitst. We hebben simpelweg te weinig scheidsrechters en tafelofficials om alles tegelijkertijd te bemensen. Meestal worden de Masterstoernooien over meerdere speelsteden verdeeld, wij willen graag alle tien de categorieën voor dames én heren bij elkaar houden. Nederland is het enige land waar dat kan, nergens anders heb je zoveel watervelden en zulke goede accomodaties.”
