Door Suus Boschloo
Johannes Mooij en Sterre Deetman speelden beiden voor Amsterdam, Pinoké en Atlètic Terrassa, kregen samen twee kinderen en houden van creatief nadenken over hun leven, werk en agenda’s. Sinds kort runnen ze samen hun eigen hockeyreisbureau.
,,We hebben samen nog een ijskar gehad,’’ grijnst Deetman. ,,Ja, echt. Tijdens corona. Met van die rollen ijs erin, die je in plakken tussen wafels doet. Dan gingen we met die kar in parken staan. Een onhandig ding hoor, we woonden op de vierde verdieping, dus dan stond ‘ie als we terugkwamen beneden aan vijf sloten vast. Maar het was zo grappig om er een hele dag op uit te zijn. En het ijs was echt lekker!’’
Ondernemende types
Het zijn twee ondernemende types, Deetman en Mooij. Al tijdens en ook nu na hun hockeycarrières. Deetman stopte vier jaar geleden toen ze in verwachting was van hun eerste kind. ,,Ik heb een heel korte, maar krachtige carrière gehad, waarin ik voor mijn gevoel alles eruit heb gehaald. Tot mijn zestiende speelde ik gewoon bij Abcoude om daarna eens te kijken wat ik nog kon bereiken. Daar kwam Amsterdam uit en ook daarna ging het snel, met in het buitenland spelen en later bij Pinoké. Toen ik stopte, had ik echt een voldaan gevoel. Ik had veel geleerd en was klaar voor een stap naar het volgende. Voor jou was dat anders.’’
Mooij knikt. Ook hij is inmiddels officieel prof-af. ,,Vanaf mijn veertiende was hockey mijn leven. Ik heb het echt top gehad. Vorig jaar stond ik nog op de lijst, maar ik begon ook met voetballen. Dat was wel grappig, want dan stond ik op zaterdag rechtsachter op het voetbalveld, en als er blessures waren, viel ik op zondag in bij Pinoké.’’ Nu is hij écht gestopt. ,,Misschien had ik dat tussenjaar en het voetballen een beetje nodig. Ik was met hockey toch bang dat de stap naar een tweede team, waar alles losser gaat, te groot was. Dat je dan af en toe met zes man op de training staat. Dat zag ik even niet voor me, maar met voetbal was dat minder erg, dat had ik nog nooit gedaan.’’
Spanje
Stappen maken, iets nieuws proberen, op avontuur. Deetman en Mooij deden het ook in 2018, toen ze naar Spanje vertrokken om bij Atlètic Terrassa te gaan spelen. ,,Lang leve de lol,’’ grijnst Deetman. Mooij: ,,Ik wilde een minor doen in Barcelona, maar was uitgeloot omdat iedereen die studie wilde doen.’’ Deetman: ,,Dat was echt héél jammer, toen móesten we wel chillen de hele dag.’’
Mooij: ,,Tien uur op, koffietje drinken, lekker naar het strand lopen. Want we trainden toch pas ‘s avonds. Twee keer in de week hadden we Spaanse les.’’ Deetman: ,,Daar moesten we huiswerk voor maken, maar vaak zaten we dat in de auto ernaartoe nog te doen en enorm bij elkaar af te kijken. Nu spreken we goed Spaans hoor, maar dat komt ook omdat we er langer hebben gezeten. Zeker in Terrassa spreken sommigen echt geen Engels. Dat is dan een voordeel, want dan moet je wel.’’
Tijd van hun leven
De twee hadden de ervaring van hun leven in die twee periodes in Terrassa. ,,Het is een andere cultuur, dingen gaan anders dan in Nederland en je moet het zelf fiksen,’’ aldus Mooij. ,,De club heeft ons waanzinnig geholpen, we voelden ons vanaf moment één thuis en gaan nog steeds regelmatig die kant op om vrienden te bezoeken.’’ Deetman: ,,We hebben ons nooit een passant gevoeld. De tweede keer waren we met z’n drieën, ook met Mex erbij, die inmiddels 4 is. Dan gingen we kijken, of ging ik met haar zwemmen tijdens jouw training.’’
Want Atlètic Terrassa is niet alleen een hockeyclub, vertellen ze. Het is een soort community, met naast hockey ook nog onder meer tennis, squash en zwembaden. ,,Soms waren we er gewoon de hele middag. Mex was echt kind aan huis. Mensen zeggen vaak, ‘o ja, lekker weer’, maar het is niet alleen het klimaat. Bij dat klimaat komt ook een andere levensstijl.’’ Mooij zag het ook terug in de beleving van de sport. ,,Toen we de beker hadden gewonnen… Dat werd buiten gevierd, op het plein bij het gemeentehuis. Ik heb volwassen mannen gezien die gewoon moesten huilen, zo trots waren ze.’’
Reisbureau
Het koppel wil hun buitenlandervaringen graag delen. Ze startten Hockey Travel Guide, een reisbureau dat complete teamreizen regelt. Natuurlijk naar Barcelona en Valencia, maar ook naar onder meer Kaapstad, Buenos Aires, Porto en Rome. Mooij: ,,Ik was de afgelopen jaren gewoon in loondienst. Heel waardevol, maar nadat ik stopte met hockeyen had ik toch een andere vorm van wedstrijdspanning nodig.’’
Het was niet meer dan logisch dat ze weer samen gingen ondernemen. Deetman: ,,Hij is echt heel goed en precies in het hosten en concretiseren. Ik ben een beetje een dromer en romantiseer alles. Het zou niet goed zijn als ik het organiseren deed. Ik boek niet eens de tickets voor onze eigen vakanties!’’
Ze herinnert zich precies hoe ze op het idee kwamen. ,,We zijn deze zomer tien jaar samen en hebben al jarenlang samen uitgezocht wat we nou eigenlijk willen, wie je wilt zijn, en dat dat iets dynamisch kan zijn, het kan veranderen. Tijdens onze eerste periode in Spanje heb ik hem voorgelegd van, stel het maakt niet uit of er geld binnenkomt, hoe je het opzet, hoe we het gaan doen. Wat zou je dan het allerliefste willen?’’ Ze kijkt naar Johannes. ,,En toen zei jij al, reisbureau.’’
Sportreizen op maat
Het is een niche, reizen voor hockeyteams. Maar wel een heel mooie, aldus Mooij. ,,We hebben nu bijvoorbeeld een herenteam dat binnenkort naar Kaapstad gaat. Een mooie reis, echt een ervaring met je maten. Dat is helemaal voor ze geregeld, vanaf het moment dat ze de deur uitstappen. We hebben daar een lokale host die alles begeleidt en ze gaan ook twee, drie keer hockeyen.’’ Deetman: ,,Het kan heel uiteenlopend, van trips die echt om veel trainen draaien tot een teamweekend naar bijvoorbeeld Parijs en dan één oefenwedstrijdje, we kunnen het op maat maken.’’
Het doel is uiteindelijk om nog meer sportreizen te organiseren. ,,Golf, padel, hyrox, ik zie dat wel voor me,’’ zegt Mooij. ,,Maar we willen ook dat de lokale gemeenschappen meeprofiteren. Ik was deze zomer met mijn broer naar Rio de Janeiro. Daar heb ik meegetraind en training gegeven aan kinderen uit de favela’s. Die kennen mij natuurlijk niet, maar door zo’n project wordt hun wereld wel een beetje groter. Eén van die kinderen was nog nooit de favela uitgeweest. Dat persoonlijke contact vind ik belangrijk, dat maakt het een andere ervaring dan wanneer je alleen op het strand zou liggen.’’
