Nederland heeft naast de wereldtitel gegrepen. In de finale van het WK hockey bleek Argentinië na shoot-outs te sterk. Freeke Moes miste haar poging en moest daarna samen met haar jongere zus Guusje genoegen nemen met zilver. “Dit is wel een heel erge domper.”

Oranje had het in de finale lange tijd moeilijk met de hoge druk van Argentinië. Volgens Moes slaagde de ploeg er onvoldoende in om daaronderuit te spelen.

“Zij zetten ons echt onder hoge druk en wij konden daar eigenlijk niet uitkomen”, analyseert ze. “We hebben weinig kansen gecreëerd en uiteindelijk ook weinig strafcorners gehaald. In de eerste helft had ik wel het idee dat we in de wedstrijd groeiden. Na rust was het plan om dat verder uit te bouwen, maar dat lukte opnieuw niet.”

Volgens Moes kende Nederland tijdens het WK goede fases, maar liet de ploeg het juist op de beslissende momenten liggen. “Ik vond dat we in de poulefase echt beter werden en ook in de tweede poulefase waren we heel goed. De halve finale was mwah en uiteindelijk was het in deze finale niet goed genoeg. Dat zijn natuurlijk wel de wedstrijden waarin het er echt om gaat. Dat is zeker iets wat we moeten meenemen.”

Verrast door verloren shoot-outs

Na de late Argentijnse gelijkmaker moesten shoot-outs de beslissing brengen. Moes had er vertrouwen in dat Oranje daarin het verschil kon maken.

“Het verrast me best wel dat het niet lukte. We hebben echt goede shoot-outnemers en een geweldige keeper”, zegt ze. Mogelijk speelde de late 1-1 ook mentaal een rol. “Dat is natuurlijk een scenario dat wij liever niet hebben, omdat we de wedstrijd het liefst in de reguliere speeltijd beslissen. Misschien heb je bij het ingaan van die shoot-outs toch het gevoel dat je daarvoor al iets niet goed hebt gedaan.”

Zelf bleef Moes naar eigen zeggen rustig toen ze voor het Nederlandse publiek mocht aanleggen. “Ik had een duidelijk plan. Uiteindelijk lukte het me alleen niet om dat goed uit te voeren. Dat is heel erg moeilijk.”

Eerste medaille met zus Guusje

Tijdens de prijsuitreiking zocht Moes steun bij haar zus Guusje. Voor het eerst stonden zij samen op het podium van een groot internationaal toernooi. Toch overheerste de teleurstelling over de kleur van de medaille.

“Je voelt elkaar gewoon aan”, vertelt Freeke Moes. “Ik heb zelf al een paar mooie prijzen liggen en daardoor had ik haar ook een andere kleur medaille gegund. Dat gevoel heb ik zeker.”

De zussen zijn volgens haar echter nog maar net begonnen aan hun gezamenlijke periode bij Oranje. “Dit is niet ons laatste toernooi. We zullen terugkomen en dan weten we wat ons te doen staat.”

Dankbaar voor Xan de Waard

De verloren finale betekende ook het afscheid van Xan de Waard als international. Moes speelde vrijwel haar gehele loopbaan bij Oranje met de ervaren middenvelder samen en zegt veel van haar te hebben geleerd.

“Ze heeft me echt geleerd om voor mezelf op te komen en om me uit te spreken”, zegt Moes. “Ook dat ik helemaal mag zijn wie ik ben, zelfs als er soms op een bepaalde manier van je wordt verwacht dat je anders bent. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”

Moes verwacht dat het vertrek van Van de Waard duidelijk voelbaar zal zijn. “Ze gaat een groot gemis worden. Ik vind het heel jammer dat we haar dit afscheid hebben gegeven. Het had anders mogen zijn, want dat had ze meer dan verdiend. Maar dat neemt alle mooie momenten die we samen hebben gehad niet weg.”

Voor Moes volgt nu een periode van rust. Na weken in de afgesloten WK-bubbel wil ze afstand nemen en de verloren finale verwerken. “Ik moet maar even kijken waar ik behoefte aan heb. In ieder geval vakantie vieren, me terugtrekken en alles laten bezinken.”

Omslagfoto: Joram Vesters