Maria Verschoor reeg jarenlang de prijzen aan elkaar met Amsterdam en Oranje, maar leerde in die periode ook de keerzijde van topsport kennen. Nu hockeyt ze bij Real Sociedad in Santander, waar ze het plezier terugvond dat ze jarenlang had gemist. En ze wil er iets mee doen.

Hoe is het bevallen, hockeyen in Spanje?

,,Aan het begin vond ik het heel moeilijk. Topsport zit echt in je, maar in de tweede seizoenshelft ging het beter. Ik wilde het rustiger aan doen, maar mijn definitie van rustiger aan doen is alsnog heel fanatiek spelen en superfit zijn. Op de wedstrijddagen wil iedereen winnen en hebben ze een grote mond, maar ik denk dan dat ze doordeweeks ook wat meer hun best moeten doen op de trainingen. We herinneren elkaar er wel vaak aan dat we hier zijn om te genieten van het Spaanse leven, hockey is daarvoor een mooi middel. Als ik er dan aan denk dat we morgen weer lekker tapas gaan eten, is het ook weer goed.”

Je wilt je inzetten voor het mentale welzijn van atleten. Hoe ziet dat er concreet uit?

,,Ik ben heel erg aan het nadenken over hoe we topsport anders kunnen benaderen. De nadruk ligt voor mijn gevoel te veel op winnen en presteren en niet genoeg op plezier en mentaal welzijn. Mijn idee draait erom dat de organisatie meer atleet-gecentreerd wordt, zodat het welzijn vooropgaat in plaats van het winnen van medailles. Dat systeem wil ik graag veranderen, zodat atleten meer een stem krijgen.”

,,Ik heb zelf enorm ervaren dat alles in topsport opgelegd wordt. Of je doet mee, of je stapt uit de trein. Je hebt geen keuze. Daarom willen we een buddy-systeem oprichten, waarbij oud-topsporters de huidige atleten mentaal ondersteunen. Je hoort te veel negatieve verhalen, terwijl ik juist die positiviteit terug wil.”

Kijk jij nu anders terug op al die prijzen die je hebt gewonnen?

,,Aan het begin voelde ik de druk heel erg en vond ik het echt niet leuk als ik zelf niet goed speelde. Dat komt ook doordat je zo wordt gemaakt in die wereld. Ik heb olympisch goud gewonnen in Rio en Tokio, maar dan gaat het zo snel door naar het volgende hoofdstuk dat de euforie heel kort was. Daarna is er het gevoel: En nu? Twee weken later moet je alweer beginnen bij de club en zegt een coach: We gaan dit jaar landskampioen worden. Dan denk je echt: Wat doe ik hier? Alles werd zo snel achter elkaar geknald dat het me op een gegeven moment niet zo veel meer boeide. Nu ik zo veel vrijheid heb, denk ik achteraf weleens: er is zo veel meer in het leven. Toch had ik heel veel hoogtepunten, zoals Parijs, absoluut niet willen missen.”

En toch zag je het van binnenuit jarenlang gebeuren.

,,Ik merk dat we met zijn allen zijn doorgeschoten en dat het veel serieuzer is geworden dan nodig. Hier in Spanje zie je hoe het ook kan en dat doet me goed. Het draait gewoon om lol en plezier, en je merkt direct hoe dat je energie geeft. Dat gevoel verlies je als de druk te groot wordt. Je ziet het al bij kinderen en ik hoop dat we hen wat meer ruimte geven om gewoon te genieten, zonder altijd te hoeven winnen.”

,,Ik heb een groot deel van mijn carrière met veel druk gespeeld, en dat heeft me geleerd hoeveel er achter topsport schuilgaat wat mensen niet zien. Er valt nog zoveel winst te halen als we daar opener over zijn. Veel topsporters kennen dat gevoel: je traint járenlang voor één moment, je bereikt het, en dan is het leven gewoon weer door. Je loopt weer door de supermarkt.  Maar misschien zit daar ook iets moois in: dat het gewone leven er altijd is, en dat de echte voldoening niet in die ene prijs zit, maar in alles wat je onderweg hebt geleerd over jezelf.”

Tips van Maria Verschoor voor jonge hockeyers

• Focus je niet te veel op de uitkomst
• Richt je op de kleine stappen in je ontwikkeling
• Durf de ruimte te pakken om dingen uit te proberen en creatief te zijn
• Blijf niet te veilig spelen